Vrijdagochtend 07.30 uur en ik loop met een blikje bier en een leeg flesje Desperados bier door het speeltuintje in het park. Bruce (mijn hond) loopt rustig naast me met zijn neus heen en weer over het gras te snuffelen richting het zand onder de speeltoestellen.
Het was hier gezellig gisterenavond, denk ik. Overal liggen lege snoepwikkels en pizzadozen. Jongeren vinden dit een heerlijke plek om rond te handen in de avonduren en hoe warmer het wordt hoe meer rotzooi er wordt achtergelaten.

Laatst heb ik samen met Bruce ongeveer twintig blikjes uit het zand gehaald, omdat ik bang was dat kinderen zich zouden gaan bezeren. Bruce is een goede hulp, hij speurt door de speeltuin op zoek naar rotzooi dat lekker ruikt en hopelijk eetbaar is.

Iedere keer als we rotzooi ruimen probeer ik me te verplaatsen in de jeugd die hier in de avond zit. Ze nemen zich de moeite om overal eten en drinken vandaan te halen, maar kunnen niet vijf meter lopen om wat overblijft in de prullenbak te gooien.
Was ik ook zo in mijn pubertijd? Wij waren niet zo van het buitenhangen en in het dorp was ook niet makkelijk om in de avonden eten te scoren. Wij zaten vooral in het jongerencentrum of gewoon op onze kamers. Ja, en daar was het idd zo dat mijn vuile was ook een meter van de wasmand af lag en niet in de wasmand.

Zo af en toe hoor je wel iemand “die er verstand van heeft” vertellen hoe het brein van de jongeren en de jongvolwassenen nog niet volledig is ontwikkeld en dan vraag ik me wel eens af in welke volgorde dat brein zich dan ontwikkeld. Eerst ontwikkelt het stukje zich om een uhhh “levenspartner” ahum te scoren en dan pas ontwikkelt zich het stukje om op te ruimen en de vuilnisbak te vinden. Dus eigenlijk weten de jongeren en begin twintigers die al die rotzooi in ons park en bij het ‘fortje’ maken wel hoe alles werkt en functioneert onder de navel, maar niet hoe ze 3 meter verderop iets in de prullenbak kunnen gooien.

Maar het kan ook zo zijn dat ik het helemaal verkeerd begrijp.

Dus daar loop ik dan in de vroege ochtend met het blikje bier en het flesje in mijn hand richting de prullenbak. Waarom? Geen idee eigenlijk. Misschien omdat we zo’n mooi nieuw park hebben en ik wil dat dat zo blijft. Of moet ik alles laten liggen, zodat onze jongeren weer in dezelfde rotzooi terugkomen ’s avonds?

Een tijdje geleden stonden er bij het “fortje” twee wegwerp BBQ’s en zakken met aangebroken spullen. Bruce was helemaal happy de peppie. Ik iets minder, want daar waar ik mezelf wijsmaak dat Bruce me helpt met opruimen, wil hij alleen maar eten eten eten. Snel heb ik ze opgepakt en op de vuilnisbak gezet. (Het paste er niet in). Heerlijk toch, als het kan met vrienden in de openlucht BBQ’en op een plek waar je ouders niet zijn. Natuurlijk heb ik dat ook wel eens gedaan, maar ik heb altijd mijn zooi opgeruimd. Ook in die fase dat mijn brein zich aan het ontwikkelen was. Ik moest er niet aan denken mijn ouders erachter zouden komen dat ik ergens rommel achter zou laten. Dan zwaaide er wat.

Maar och, we moeten ook zeker genieten. En hoe fijn is als dat met vrienden buiten kan. En wie weet, wie weet leest nu een van die in ontwikkeling zijnde breinen dit stukje en denkt…” verhip, die Celine heeft wel een punt,” dan heeft dit stukje weer iets bijgedragen aan de schoonheid onze mooie wijk.

Zes keer ben ik opnieuw begonnen aan dit verhaal. Zes keer met een andere insteek, want hoe vertel je zonder op te scheppen of dom te lijken dat je in coronatijd een restaurant hebt gekocht en een winkel bent begonnen. Dan is het ook nog moeilijk om te vertellen dat het allemaal zo geweldig is als je nog helemaal niet open bent geweest. Wat vertel je dan wel? We zijn nu vijf maanden verder en er is heel veel gebeurd. We hebben ons uit de naad gewerkt. Gewoon door te blijven werken in onze oude werkomgeving, want er moet toch geld binnenkomen, en dan in de vrije uren (weekenden, avonden en vrije dagen) bij Lien & Otje. Zo heet het restaurant en winkeltje: “Lien & Otje”. Ik krijg vaak de vraag wie Otje is, “want Lien dat ben jij toch?” Nou, Otje ben ik ook. Celine (Lien) Otten (Otje). Deze mooie naam is verzonnen door de kinderen van een vriendin van mij.
Maar goed, we hebben dus hard gewerkt. De keuken heeft een make-over gehad, het restaurant heeft een aantal veranderingen doorgemaakt en het winkeltje is de grootste verandering. Een plek die van een bordeauxrode/donker gele wijnproeverij/bar is omgetoverd naar een frisse, lichtgroene, gezellige plek waar je boeken en snuisterijen kunt kopen. Wat ben ik blij met die plek.

Gisteren hebben we ook het terras voor de eerste keer uitgezet. Gewoon om te kijken hoe het er uit zou zien.

Wat zitten we toch op een mooie plek. De Oude Schut. Je weet wel, dat pleintje dat verstopt ligt naast de kerk, maar waar we nu eens de volle spotlight op gaan zetten.

Zodra het weer mag willen we losgaan met van alles en nog wat. Op koopavonden en zondag middagen akoestische muziek. Voorleesmiddagen, marktjes, boekenbingo, een strand op het pleintje, gourmetavonden of in de winter stamppotavonden. Weertse kampioenschap vier op een rij, een signeermiddag met een bekende schrijver of een Franse dag met schilders op het plein. Ons hoofd loopt over van de ideeën en er komen er alleen maar meer bij.

Je ziet dat het dicht zijn van ons bedrijf niet betekend dat ons hoofd ook stil staat. Hoe langer we dicht zijn hoe meer ideeën er naar boven komen drijven. Ook de inrichting van het pand heeft niet te lijden onder corona. Iedere week bedenk ik wel iets nieuws om te maken. En daar waar ik dan zou zeggen “kijk eens wat een mooie muur we gemaakt hebben,” moet je op de plek van ‘we’, Hans en Raymond lezen. Want ik bedenk iets en dan moeten die twee maar bedenken hoe dat uitgevoerd kan worden en tot nu toe gaat dat uitstekend kan ik je vertellen. De houten muur in het winkeltje, de houten betimmerde kluisjeskast in het restaurant. Lampen op rare plekken. Een toonbank doormidden, rekken in de keuken. “Dat wat daar staat wil ik eigenlijk daar, maar dan wel zo en dan het liefste op die manier.”  Het to do lijstje wordt korter als de mannen zijn geweest en langer als ik weer een dag op de zaak heb doorgebracht. Een kast zus en een bloembak zo. Even stoelen ophalen en lichtbakken ophangen, wat een gouden duo is dat toch voor Lien & Otje en dat mag ook wel een gezegd worden. Want als naamdrager van dit mooie bedrijf komt mijn koppie bij RTL, L1 en in de Limburger, maar zonder deze twee mannen was het nog steeds een bordeauxrode bar met naastgelegen restaurant ipv een kneuterig, gezellig boekenwinkeltje met naastgelegen warm ogend restaurant…en daar is Lien van Otje erg dankbaar voor.

*Geschreven op 18 april, er kan dus al van alles veranderd zijn bij uitkomen van het de wijkkrant.
** Hou onze Facebook in de gaten voor de dagen die we open zijn voor koffie to go.
*** Je kunt via Facebook ook afspraken maken voor winkelen op afspraak.

02.00 uur midden in de nacht en ik zit recht op in mijn bed. “Waarom had ik dit ook weer gedaan? In deze onzekere tijd van corona een restaurant overnemen, ben ik nou helemaal gek geworden. We mogen niet eens open. Hoe heb ik het toch in mijn hoofd gehaald? Misschien moet ik me wel ontoerekeningsvatbaar laten verklaren?”
Even een stukje terug in de tijd, 22 oktober gingen we naar klein pandje kijken aan De Oude Schut. Ik wilde zo graag een kneuterig boekenwinkeltje met een klein terrasje waar je je krantje kan lezen met een mok koffie erbij. Gewoon geen gedoe, lekker relax in de zon op het terras.
Om een af andere reden kwamen we thuis met niet 1 maar 2 pandjes. Het restaurantje ernaast bleek ook te huur en de inboedel ter overname. Acht dagen voor ik naar het kleine winkelpandje ging kijken kregen de vrijwilligers van Brownies en Downies te horen dat ze weer moesten sluiten en helaas niet meer open konden gaan. De tweede golf zouden ze niet overleven. Wat een verdriet bij de vrijwilligers en medewerkers. Ik was er pas net vrijwilliger, maar was al zo fijn opgenomen in het team en het voelde of ik er al jaren bij hoorde.
Met dit restaurant en winkeltje hoop ik het gat weer op te vullen waar we met zijn allen in gevallen zijn. En wat een enthousiasme komt er van alle kanten op me af. Naar aanleiding van een berichtje op Weert de Gekste nam de Limburger contact met me op met als gevolg een mooi stuk in de krant twee dagen later (en ik had de sleutel nog niet eens). Poeh wat gaat dat snel allemaal. 

Inmiddels is het half december als ik dit stukje schrijf en zijn de muren van het winkeltje geverfd en ligt er een nieuwe vloer in. De keuken van het restaurant is aangepast en er zit een nieuw plafond in. Ik heb mijn sociale hygiëne diploma gehaald. Er komen een hoop boeken binnen die we gewoon gratis krijgen van mensen die het krantenartikel gelezen hebben en mij niet eens kennen. De stichting is bijna een feit, zodat onze medewerkers met een verstandelijke beperking en vrijwilligers onder goede voorwaarden kunnen starten, zodra we weer open mogen.
Ik ben erg onder de indruk van de vrijwilligers die als team al zoveel hebben gedaan en die met me mee stuiteren van enthousiasme, maar me ook af en toe afremmen als ik weer eens doordraaf. Bedrijven die zich melden, omdat ze ons mee willen helpen met oa de website bouwen, logo ontwerpen of een nieuw plafond willen financieren. Het is zo overweldigend.

Het is ook heel spannend. Ik begin iets heel nieuws, iets wat ik nog nooit gedaan heb. Een bedrijf waar ik nog een hele hoop voor moet regelen. Waar ik dus om wakker lig, als ik me om 03.37uur ineens realiseer dat ik niet moet vergeten de vergunningen aan te vragen, de wifi te regelen en dat ik de stroom leverancier moet bellen. Verzekeringen…oh dat moet ook nog en het alarm bedrijf moet komen. Met welk bierbedrijf gaan we in zee en wie wordt de koffieleverancier? Als mijn hoofd dan zo aan het malen is kom ik met geen mogelijkheid meer in slaap. Na weken van halve nachten slapen en overdag stuiteren van enthousiasme is nu de rust weer een beetje teruggekeerd. De dingen zijn geregeld, alles begint zo uit te zien als ik het in mijn hoofd had. En wat ben ik trots, trots op alles en iedereen die met me meedenkt en me helpt. Trots dat we in deze barre tijden iets hebben kunnen vinden waar we blij van worden. Ondanks dat we afgelopen week gehoord hebben dat ook het winkeltje voorlopig niet open mag.

We gaan gewoon door en maken er het leukste, gezelligste en vooral gewoonste restaurant met winkeltje van Weert van. En hoe we gaan heten?

“ Lien & Otje, de gewoonste zaak van Weert”

Het verhaal dat ooit zou komen is helaas aangebroken. Ik heb het lang uitgesteld, maar het gaat nu echt gebeuren. Het laatste…mijn laatste verhaal in onze wijkkrant.

Een hele tijd ben ik al aan het schrijven, een paar jaar vallen mijn belevenissen al via de wijkkrant bij jullie in de bus. Graag wilde ik vrolijke en grappige verhalen schrijven voor jullie. Geen gemiep en gezeur. Wel een menig, maar dan met een grappige ondertoon.

Ook durfde ik niet over alles te schrijven, omdat ik geen behoefte had aan discussies met mensen die een andere mening hebben dan ik. Gewoon omdat het verhaal leuk moet zijn en niet mensen moet aanzetten om nare reacties te geven.
Alweer anderhalf jaar geleden ben ik eigenaar geworden van het leukste restaurant van Weert: “Lien & Otje” aan De Oude Schut. Hierdoor is mijn vrije tijd een zeldzaamheid geworden, want door het covidgedoe en de sluitingen heb ik op de dagen dat Lien & Otje dicht was ook gewoon bij mijn oude opdrachtgever Omroep Brabant gewerkt. Het laatste wat ik wilde was schulden, dus heb ik de afgelopen negen maanden gewerkt, gewerkt en gewerkt. Hey en van een beetje werken word je echt niet slechter hè, je houdt alleen zo weinig vrije tijd over. Dus heel veel voeding om over te schrijven krijg ik niet meer binnen, tenzij ik alleen maar over Lien & Otje ga schrijven. Eerlijk is eerlijk Lien & Otje is veel leuker om mee te maken, om langs te komen. De gesprekken te voeren en te voelen wat ik voel als ik daar ben. Het is dan ook superleuk om al een aantal mensen van Fatima onze vaste gast te mogen noemen. Of zoals onze medewerkers zeggen “meneer en mevrouw Cornet en witte wijn” of de dames van de zaterdag. Het is heel fijn om te zien dat mensen terugkomen, dan doen we dus zeker iets goed. Het is ook heel leuk om nieuwe gezichten te mogen verwelkomen. Op iedere vrijdagavond hebben we nu gourmetavond. Er zijn al een aantal buurtbewoners geweest. Gezellig met de buurtjes gourmetten en thuis de rommel niet.

Maar goed, dit is dus mijn laatste verhaal. Voorlopig. Hopelijk worden de zorgen minder en kan ik mezelf wat meer vrije tijd geven. Weer inspiratie op doen voor vrolijke verhalen met hier en daar een boodschap.

Wie weet komt de inspiratie dan weer binnendruppelen en hoef ik niet meer op het laatste moment, laat in de avond, effekes snel een verhaal te schrijven, maar rollen de woorden weer zo uit mijn vingers, via mijn laptop en het harde werk van Jan en Geer jullie brievenbus binnen. Tot die tijd zie ik jullie misschien als ik met Bruce door de wijk loop of bij Lien & Otje en dan maken we gezellig een praatje. Maar voor nu zwaai ik naar jullie. Het was een prachtige manier om iets van me te laten horen in de buurt, om te delen waar de buurt en de mooie mensen mij verwonderen. Ik heb ervan genoten, ik hoop jullie ook. Voor nu is het klaar, op.

En Jan en Geer, dank je wel dat ik een plekje mocht innemen in het mooie wijkkrantje van Fatima, oh en sorry dat ik altijd te laat was met inleveren. (zo ook deze keer weer, tradities moet je in ere houden).
X Celine

Nee nee, ik ga niet over corona schrijven. Nee, ik ga over iets anders schrijven. Uhhhhmmm? Nou een klein stukje dan over corona en dan weer door. In het vorige krantje schreef ik dat de kinderen nog naar school mochten. Die avond dat ik het schreef werd alles anders en was mijn verhaal (dat twee weken later in het krantje stond) alweer knetter achterhaald. Wat is in een maand veel veranderd zeg. Toch heb ik het idee dat we er gauw aan wennen. Ik tenminste wel. Hebben jullie dat ook als je een serie of film aan het kijken bent en mensen geven elkaar een hand of een knuffel, dat je wil opspringen en heel hard roepen “Pas op! Dat mag helemaal niet.” Nou ja, ik dus wel haha.

Vandaag liep ik door de winkel en achter mij liep een dame met groene plastic handschoentjes. Ik heb al veel kleuren gezien, maar groen nog niet. Zag er wil blits uit. Ik draag geen handschoenen, maar ik vind dat iedereen moet doen waar hij of zij zich het prettigste bij voelt. De dame met de groene handschoenen was dus goed voorbereidt. Maar terwijl ik een paar tuinhandschoenen aan het uitzoeken was, jazeker, ons huis en onze tuin hebben echt profijt van het veel thuis zijn, komt de dame dicht naast me staan en buigt over mijn arm heen om ook tuinhandschoenen uit te zoeken. Dat vond ik een beetje raar. Wel zo voorzichtig met je handen, maar 1,5 meter afstand vond ze kennelijk niet nodig. Ik heb haar dat wel gezegd. Gewoon vriendelijk, want ik vind dat iedereen zo heerlijk vriendelijk is geworden en dat vind ik leuk. Er zijn hier en daar wel wat mopperkonten, maar die draaien wel bij als ze zien dat je met mopperen het coronavirus niet verdrijft.

Ik hoop dat ik niemand voor de kop stoot met het volgende, maar hebben jullie dat meegekregen van die gekken die allemaal complottheorieën hebben. Het coronavirus zou komen van de 5G masten. Dus nu gaan een paar gekkies die masten allemaal in de fik steken. Gisteren las ik dat die masten nog helemaal niet operationeel zijn in Nederland. Of van die gasten die zich vervelen en dan naar flightradar gaan zitten kijken. De vliegbewegingen boven Nederland scannen. Dan blijkt het dus zo te zijn dat de commerciële vluchten bijna niet vliegen, maar de sproeivliegtuigjes etc wel. Ik heb dus letterlijk bij iemand op Facebook gezien dat hij denkt dat die vliegtuigjes het coronavirus over ons land uitsproeien, omdat dat moet van de regering. WATTTTT????

Lieve buurtbewoners wat is het een maffe tijd hè. Ik hoop dat jullie allemaal gezond blijven en dat jullie je niet gek laten maken door een stelletje koekwouzen die denken dat ze het beter weten. Durf ook om hulp te vragen. Vraag de buurman of buurvrouw of ze misschien ook iets voor je mee kunnen nemen van de winkel. Maak een praatje door heg. Laten we met z’n allen hopen dat dit snel voorbij gaat en dat we er allemaal gezond, sterker en liever uitkomen.
Wat verheug ik me er toch op om met vrienden weer heerlijk op het terras te kunnen gaan zitten en te genieten van wat we met elkaar hebben. Het moet nog even wachten. Tot die tijd knappen we huis en tuin weer een beetje verder op.

Heb ik nou toch het hele verhaal over corona geschreven? Hè toch.

Vandaag realiseerde ik me dat ik al 33 jaar bevriend ben met mijn beste vriendin. Vanaf klas zes (groep 8) tot nu dikke vriendinnen.

Als tieners gingen we samen op vakantie naar de camping. Op de fiets weliswaar, naar een dorp verderop en onze vaders brachten dan met de auto de tent en andere spullen, maar toch…we gingen alleen op vakantie. Vakantiebestemming: Valkenburg aan de Geul. (Hemelsbreed 5,5km van Margraten, het dorp waar ik opgroeide.) Maar het maakte niet uit waar we op vakantie gingen, als we maar zonder ouders waren.

We gingen allebei naar een andere middelbare school. Zij naar Maastricht en ik naar Gulpen. Voor onze vriendschap maakte dat weinig uit. Ik was niet zo’n ster op school, of eigenlijk, ik deed niet zo veel moeite om een ster op school te zijn. En na 2 jaar kwamen we toch weer op dezelfde middelbare school terecht. Zij op de HAVO en ik op de MAVO.

Voordat ik mijn rijbewijs had gingen we op de fiets op stap. Samen met een groepje bevriende jongens spraken we dan af om met z’n allen samen te fietsen. Die mannen hadden de vaart erin en wij trapte er op ons gemakje, kwebbelend achteraan. Want dat konden we goed, kwebbelen en lachen. Toen we in een nacht naar huis fietsten met onze mannelijke begeleiders werden we halverwege tegengehouden door jongens op brommers. De heren die bij ons waren fietsen er snel vandoor, want die jongens op de brommers wilde gewoon even ruzie zoeken en vechten. Wij waren niet snel genoeg en toen de ruziezoekers op de donkere weg dicht genoeg in de buurt waren om ons te zien zei 1 van hen: “Hey dat zijn meisjes.” Ze draaide zich om en reden snel weg. Verontwaardigd en vooral beledigd bleven we met z’n tweetjes achter midden op de weg. De rest van de weg naar huis waren we boos, boos op de jongens die niet met ons wilde vechten, omdat we meisjes waren. Haha, nu moeten we er nog keihard om lachen.
Toen ik eenmaal mijn rijbewijs had mochten we van mijn moeder haar auto gebruiken om op stap te gaan. Ik drink toch geen alcohol, dus dat vond mijn moeder veiliger dan op de fiets. Met zijn tweetjes in de auto lukte prima, maar er konden er ook 4 in, dus wie het eerst komt mag mee terugrijden en hoeft dus geen taxi te betalen. Oh eigenlijk…wie het eerst komt en het meeste bied. Zo reden we naar huis voor consumptiebonnen waarvan we de week erna de hele avond konden drinken. En er was nog een voorwaarde om mee te mogen rijden. Zingen. Wij zongen de hele weg naar huis alle mogelijke liedjes. Onze passagiers moesten ook meezingen. Deden ze dat niet dan werden ze na 1 waarschuwing halverwege vriendelijke verzocht de auto te verlaten en de weg te voet verder te gaan. En wat hadden we een lol.
En zo hebben we heel wat meegemaakt. Ik zou er iedere week wel over kunnen schijven. We zijn nu heel wat jaren verder. Ik ben 45 en zij is 44. We zijn eerlijk naar elkaar, helpen elkaar en bespreken alles met elkaar. Nou ja bijna alles. Vanaf onze tienerjaren hebben we 1 gouden regel waar we ons al die tijd al aan houden. We praten niet over ons gewicht en daarom zijn we al 33 jaar beste vriendinnen. Zonder haar zou ik niet meer kunnen.