Leren

Ik kan me nog herinneren dat een leraar tegen onze klas zei, toen ik op de MAVO zat: “Later kijken jullie terug naar deze tijd als de mooiste periode van je leven”. Ik zit nog steeds te wachten op later, want dat gevoel heb ik nog steeds niet. Oh wat had ik toch een hekel aan leren.

Werkstukken maken vond ik leuk, praktijk niks mis mee, maar leren, tjonge jonge wat een ellende. Het licht uit je ogen leren en dan toch maar een 6,8 halen ofzo.

 

Middelbare school.

De mavo…ik was erg bezig met alles oneerlijk te vinden. Atheneum mocht op kamp naar Rome, Havo naar London en MAVO naar Weerterbergen “want”, zo zeiden de leraren: ”dan kunnen we jullie makkelijk op de trein naar huis zetten, die MAVO gasten spoken altijd iets uit.”

En dan heb je eigenlijk al geen zin meer. Tenminste ik niet.

Beroepsopleiding.

Nou daar dus geen problemen, veel praktijk, weinig theorie. Goed gekozen al zeg ik het zelf. Dus… volgende kopje.

Websites bouwen.

Lang geleden dacht ik: ”weet je wat… ik ga bij de NTI leren hoe ik een website moet bouwen. Thuis studie. Lachuh…het eerste hoofdstuk kwam binnen en Celine ging er voor zitten. Ja… ik heb het echt geprobeerd, echt waar. Maar de eerste 2 pagina’s waren al zo abracadabra dat ik het toen al heb opgegeven. De andere hoofdstukken die daarna nog met de post kwamen die heb ik ingeklapperd maar nooit gelezen.

Spaanse les.

2 jaar geleden wilde ik Spaans leren. Nu eigenlijk ook nog wel hoor. Maar toen ging ik op les. Geleerd van mijn websitebouw mislukking, ging ik opzoek via internet naar iemand die bij haar thuis Spaanse les gaf.  En dat klikte niet zo goed. Deze dame had in Latijns Amerika in een commune gewoond. We waren met 8 cursisten en betaalde genoeg geld, maar er was niet eens een kopje koffie of thee voor ons. Water stond op de gang.

Ik heb het 2 lessen vol gehouden en toen kon ik het niet meer opbrengen om na mijn 10 uur werken meteen door te rijden naar mijn les.

Spaanse les deel 2.

2 maanden geleden lag bij de Aldi een cd-box met Spaanse les. “Dat is handig dan kan ik in de auto leren.”  Nou zeg, wat een aanfluiting. Er zijn 2 mensen die hebben ingesproken. Een man en een vrouw. Beide spreken woorden en namen anders uit. En het zijn alleen maar op-vakantie-zinnen.

Dus op weg van Weert naar Eindhoven heb ik de CD bij Maarheeze afgezet en is ie niet meer aangegaan.

Gewoon doen.

Het liefste leer ik gewoon door het doen. Dat gaat het makkelijkste. Vandaag heb ik dan ook weer allemaal kleine dingetjes geleerd. Bijvoorbeeld waar de telefoonlijst staat op het nieuwe intranet.  We hebben sinds 2 weken een nieuw internet. Alles veranderd. En dan ben ik toch een beetje een autistje want dat vind ik moeilijk. Veranderingen op technisch gebied.

Gisteren de nieuwe iOS 7.0 geïnstalleerd op mijn ipad. Wow. Best wel effe wennen weer en dan is het makkelijk als ik op mijn werk ben. Daar zijn dan weer veel collega’s die me daar iets over kunnen leren.

En zo leer ik iedere dag weer iets bij.

Smaken verschillen

Niet vaak sta ik met mijn mond vol tanden, niet vaak heb ik geen antwoord terug. Gisteravond was het dan zover. Ik was zo verbaasd, misschien een beetje geschrokken, maar vooral overrompeld, dat ik niks meer wist te zeggen.

 

Eten.

Gelukkig hebben we allemaal een andere smaak. Stel je voor we vinden allemaal hetzelfde lekker om te eten. Dan was de biefstuk of forel niet meer aan te slepen. Ik ben meer van het vlees dan van de vis, maar als iemand graag vis eet dan vind ik dat helemaal prima.

 

Muziek.

Ook muziek is een smaak. Vroeger was de strijd tussen de Beatles en de Stones. Tegenwoordig ben je als tiener een Directioner of een belieber. One Direction fan of Justin Bieber fan.

Je bent een danser of een rocker, misschien wel allebei. Het is een smaak en dat is dat.

 

Kleding.

Kleding ligt ook aan de mode, veel mensen vinden bij voorbaat wat in de mode is mooi, dat ligt dan niet aan smaak, maar aan meeloperij, denk ik. Dat vind ik persoonlijk een beetje raar, je doet toch aan wat je eigen smaak en stijl is.

Deze zomer had je de overals voor vrouwen. Jumpsuits heet dat dan officieel. Voor de mensen die niet weten wat ik bedoel, dat zijn die pakjes die oorspronkelijk gemaakt zijn voor baby’s en nu ook t/m maatje XXL te koop zijn. En ze hebben meestal een pyjamaprint. Mijn smaak is het niet, maar moet ik ook eerlijk zeggen, ik heb ook wel eens een mooie gezien. Maar als vrouw zijnde moet je dan wel maatje 36/38 aan kunnen. Dus moeten ze ook geen maatje 42 maken, gewoon uit zelfbescherming vind ik.

 De mensen die mij kennen weten dat ik een mollig maatje 42 heb en zal dus ook niet in een jumpsuit te vinden zijn. Misschien vinden mensen mijn kledingstijl ook niet mooi, maar dat is ook weer een kwestie van smaak.

 

Man/Vrouw.

En gelukkig hebben we ook een andere smaak in het zoeken naar een partner. Dik, dun,  buitenlands of een blonde Nederlander. Krullen of stijl haar, dikke billen, toch liever dikke borsten of allebei. Lelijk maar grappig, knap maar serieus of natuurlijk knap en grappig. Veel geld en liever wat minder.

Je vind of Nick leuk of Simon, maar niet allebei.

 

Gisteren.

Na een leuke avond in een Salsabar in Eindhoven wandelde ik naar mijn auto. En daar kwamen ze aan…2 jongens op een scooter. Nou ja jongens, jongetjes, ik betwijfel of ze al op de scooter mogen rijden. Luidruchtig al vanaf dat ze de hoek om zoefde.

Achteraf denk ik hun smaak voor partner wel te weten. Jong meisje (zeker geen jongen), maatje 36. Lange, zo blond mogelijke, haren. Veel make-up op. Als ze naar je kijken hangt hun onderkaak een beetje naar beneden waardoor de mond openvalt. Je ziet nog niet de vraagtekens uit hun kruin naar boven vliegen. Ze praten altijd met hun vriendje mee.

Het kan zijn dat ik bevooroordeeld ben, als dat zo is spijt me dat.

Maar goed, daar kwamen ze aan, 2 jongetjes op een scooter. Ze rijden recht op me af. Ik loop gewoon, kei stoer, net of het me niks doet door. Niet mee bemoeien gewoon doorlopen. Als ze vlak bij me zijn gaan ze wat langzamer rijden. Op ongeveer 20 cm afstand rijden ze langs me en als ze naast me rijden buigt de bestuurder nog iets meer naar mij toe en roept heeeeeeel hard:

DIKKUH!!!!!!!!!!

Achteraf denk ik dan. Had ik maar dit geroepen of had ik hem maar van zijn scooter getrapt, maar ik stond daar maar. Heel eventjes…en toen ben ik weer verder gewandeld.

 

 

NEE

 Nee zeggen is moeilijk, tenminste voor heel veel mensen. Als je nee zegt heeft het vaak iets negatiefs.

 

De freelancer.

Sinds een jaar of 12 ben ik freelancer. Al  12 jaar heb ik moeite met nee zeggen. Gelukkig hoor ik van mijn mede freelancers dat die daar ook last van hebben. Een voorbeeldje: Na 3 jaar in dienst bij L1 ging ik (lichtelijk gedwongen) freelance voor deze omroep werken. Omdat ik bang was dat als ik 1 keer nee zou zeggen op een opdracht, ze me niet meer zouden bellen, zei ik alleen maar ja. Ook toen ik bij SBS aan de slag kon. Ik werkte dan door de week bij SBS en in het weekend bij L1.

 

Privé.

“Kun je zondag even helpen, we moeten iets versjouwen.” Tuurlijk doe ik dat, ik heb eindelijk een vrije dag, niks in de planning, heerlijk uitslapen en wat aanmodderen de hele dag. Daar heb ik me net  zo op verheugd, maar als vrienden om hulp vragen dan doe je dat. Dan zeg je geen nee. Waarom eigenlijk. Nou ja het is raar als je nee zegt en ze weten dat je de hele dag op je luie reet zit. En misschien heb ik hun hulp ook wel eens nodig, dan zeggen zij ook minder snel nee.

 

Familie.

Mijn familie betekent alles voor me, kom niet aan mijn moeder want dan moet ik even langs komen ben ik bang. Ik ga ook erg graag naar Margraten, het dorp waar ik ben opgegroeid. Het is daar zo mooi en zo stil. Ik kan daar echt genieten. Maar soms, heel soms, heb ik wel de tijd, maar echt geen zin om helemaal die kant op te rijden. Dan is nee zeggen zo moeilijk. Dat was al moeilijk toen mijn vader nog leefde maar sinds hij is overleden zeg ik geen nee meer. En hoe moeilijk vind ik het dan om nee te zeggen als ik dan ook echt niet kan.

 

Woord.

En wat is het nou voor een woord, gewoon een N een E en nog een E. Het gaat helemaal nergens over, maar kan zo veel gevolgen hebben.

“nee, ik kan niet helpen, heb vandaag een bankhangdag” : scheve gezichten

“nee, ik kan deze week niet voor jullie werken, want ik werk voor iemand anders”: minder werk

“nee, ik wil niet de vroeg dienst werken morgen, omdat er iemand ziek ik, want ik heb bezoek vanavond”: minder flexibiliteit

“nee, ik hou mijn mond niet als ik er een andere mening over heb”: pittige gesprekken

“nee, ik wil niet dat je weg gaat”: verdriet

“nee, ik snap jou keuze voor geen meter”: onenigheid

 

Ikzelf.

Ik en nee. Ik vind nee zeggen echt te moeilijk. Nou ja vond.  De laatste tijd gaat het best goed met mijn nee zeggen. Ik moet daar aan wennen, mijn omgeving ook, maar ik ben wel gewoon duidelijk. Als je “liever niet” zegt of “ja, nouww uh ik weet het nog niet”  Dat is niet duidelijk. Nee dat is gewoon duidelijk.

 

Nee kan ook best positief zijn toch?

Bijvoorbeeld: Nee, er komt geen wazige blog over ”nee” meer.