De duif

Vandaag had ik bezoek van een duif. Gewoon op mijn balkon. Ik zat rustig een boek te lezen en daar zat zij ineens. Op de stenen rand van het balkon van het appartement in Frigiliana waar ik tien dagen in mijn eentje op vakantie ben. Tot vandaag heb ik hier in Spanje nog geen duif gezien.
Die duif! Waarom wil ik het nou persé over die duif hebben? Er zijn een paar mensen om me heen die het meteen zullen snappen, maar voor al die anderen zal ik het verhaal van de duif vertellen. We gaan wel even terug in de tijd.

2017
Mijn moeder is al heel haar leven bang voor muizen maar vooral voor ratten. Sinds mijn vader is overleden in 2011 is dat alleen maar erger geworden. Al een aantal jaren geleden heeft ze een rat door de tuin zien lopen en sinds die dag durft ze niet alleen meer in de tuin te zijn, maakt ze veel kabaal voor ze de tuin inloopt om het beest af te schrikken en vraagt ze buurmannen om vallen te zetten en te controleren.
“Die rat heeft me het plezier van de tuin ontnomen,” zei ze bloedserieus tegen me begin 2017.  Negen maanden later hoorde ze dat ze de ziekte ALS had en veranderde alles.
Nog steeds ging ze de tuin niet alleen in, maar de focus lag nu wel ergens anders.

2018
Een half jaar later nam ze de dappere beslissing om zo niet meer verder te willen leven. Natuurlijk niet om die rat, maar omdat het ademen steeds slechter ging en ze er wel klaar mee was. Ze wilde naar pap. Omdat ze zelf de beslissing nam dat het genoeg geweest was wisten we wanneer ze zou overlijden. Op haar laatste avond, toen de luchtballonnen over Zuid-Limburg voeren, vroeg ik haar of ze dacht dat er meer was na de dood. Mijn nuchterheid heb ik van haar geërfd, dus allebei zeiden we dat dat leuk zou zijn, maar dat we dachten van niet. Ik wilde het testen, dit was de ultieme kans. “Mam, als er meer is na de dood geef je me dan een teken? Zullen we dat teken dan nu afspreken dan hoef ik er niet naar te zoeken?”
Ze lachte en zei in de korte zinnen die ze nog kon zeggen: “Als ik terugkom, kom ik zeker niet als een duif. Duiven zijn de ratten van de lucht.”  Hier heeft ze het bij gelaten. We hebben geen teken afgesproken.
Op woensdagavond overleed mijn moeder in alle rust in haar eigen, vertrouwde huis.
Vier dagen later, op zondag liep ik door de keuken van mijn eigen huis en daar zat ineens een duif binnen op mijn vensterbank. Toen ze me zag vloog ze naar buiten en liet en klein veertje achter. Een veertje dat nog altijd op mijn laptop plakt (en inmiddels is meeverhuisd naar een nieuwe laptop). 
De zondag na de uitvaart zat er weer een duif in mijn keuken en ook deze keer vloog ze rustig weer naar buiten.
De eerste zondag die ik weer werkte bij Omroep Brabant (een week of drie na de uitvaart) was er ineens paniek bij een aantal collega’s, er zat een duif in de kantine. Dus ik zeg tegen ze: “Rustig aan maar, dat is mijn moeder ze gaat zo weer weg.” En jawel hoor, toen ik rustig naar de duif liep, wandelde ze op haar gemakje weer naar buiten.

2020
We slaan wat jaren over. Het 2020 en we hebben de eerste lockdown erop zitten. Ik begin een lunchrestaurant met kneuterig boekenwinkeltje. En terwijl de tweede lockdown een feit is ben ik samen met vriendinnen de winkel aan het inrichten in de hoop snel open te kunnen. Er klinkt een klein gilletje van verbazing van een van mijn vriendinnen. Als ik de hoek om kijk komt ze parmantig en onbevreesd binnenwandelen, een duif. Het enige wat ik denk is: ”Mams komt even kijken of het allemaal wel goed gebeurt.” En dan draait ze zich om en loopt weer naar buiten. In de weken erna blijkt dat we voorlopig nog niet open kunnen. Omdat de huur en vaste lasten wel al zijn ingegaan ben ik weer aan het werk bij mijn trouwe opdrachtgevers. Dan krijg ik van één van mijn vrienden die vrijwillig (super lief) nog steeds voor mij aan het klussen is een appje waar ik behoorlijk van schrik: “Je moeder is hier!” Terwijl ik een berichtje terug typ dat dat helemaal niet kan, komt er een foto binnen. De duif in het winkeltje. Met haar kop hoog in de lucht kijkt ze ‘de fotograaf’ aan met zo’n blik van “Zo daar ben ik weer, alles onder controle hier?” Een dikke vette glimlach komt er op mijn gezicht. 
De duif blijft niet lang alleen want er komt nog een duif bij. Die durft niet naar binnen te komen en is wat bescheidener, bekijkt alles van een afstandje. Samen zitten ze op het pleintje bij mijn zaak. Twee jaar lang, ’s morgens als ik het terras aan het opbouwen ben en in de avond als ik de deur achter me sluit.

2022
Toen ik noodgedwongen na twee jaar de deuren moest sluiten ben ik nog even rustig op het plein gaan zitten en heb de duifjes gedag gezegd en bedankt dat ze er waren.
Daarna heb ik ze nooit meer gezien.

2024
Tot vandaag.