Vrijdagochtend 07.30 uur en ik loop met een blikje bier en een leeg flesje Desperados bier door het speeltuintje in het park. Bruce (mijn hond) loopt rustig naast me met zijn neus heen en weer over het gras te snuffelen richting het zand onder de speeltoestellen.
Het was hier gezellig gisterenavond, denk ik. Overal liggen lege snoepwikkels en pizzadozen. Jongeren vinden dit een heerlijke plek om rond te handen in de avonduren en hoe warmer het wordt hoe meer rotzooi er wordt achtergelaten.

Laatst heb ik samen met Bruce ongeveer twintig blikjes uit het zand gehaald, omdat ik bang was dat kinderen zich zouden gaan bezeren. Bruce is een goede hulp, hij speurt door de speeltuin op zoek naar rotzooi dat lekker ruikt en hopelijk eetbaar is.

Iedere keer als we rotzooi ruimen probeer ik me te verplaatsen in de jeugd die hier in de avond zit. Ze nemen zich de moeite om overal eten en drinken vandaan te halen, maar kunnen niet vijf meter lopen om wat overblijft in de prullenbak te gooien.
Was ik ook zo in mijn pubertijd? Wij waren niet zo van het buitenhangen en in het dorp was ook niet makkelijk om in de avonden eten te scoren. Wij zaten vooral in het jongerencentrum of gewoon op onze kamers. Ja, en daar was het idd zo dat mijn vuile was ook een meter van de wasmand af lag en niet in de wasmand.

Zo af en toe hoor je wel iemand “die er verstand van heeft” vertellen hoe het brein van de jongeren en de jongvolwassenen nog niet volledig is ontwikkeld en dan vraag ik me wel eens af in welke volgorde dat brein zich dan ontwikkeld. Eerst ontwikkelt het stukje zich om een uhhh “levenspartner” ahum te scoren en dan pas ontwikkelt zich het stukje om op te ruimen en de vuilnisbak te vinden. Dus eigenlijk weten de jongeren en begin twintigers die al die rotzooi in ons park en bij het ‘fortje’ maken wel hoe alles werkt en functioneert onder de navel, maar niet hoe ze 3 meter verderop iets in de prullenbak kunnen gooien.

Maar het kan ook zo zijn dat ik het helemaal verkeerd begrijp.

Dus daar loop ik dan in de vroege ochtend met het blikje bier en het flesje in mijn hand richting de prullenbak. Waarom? Geen idee eigenlijk. Misschien omdat we zo’n mooi nieuw park hebben en ik wil dat dat zo blijft. Of moet ik alles laten liggen, zodat onze jongeren weer in dezelfde rotzooi terugkomen ’s avonds?

Een tijdje geleden stonden er bij het “fortje” twee wegwerp BBQ’s en zakken met aangebroken spullen. Bruce was helemaal happy de peppie. Ik iets minder, want daar waar ik mezelf wijsmaak dat Bruce me helpt met opruimen, wil hij alleen maar eten eten eten. Snel heb ik ze opgepakt en op de vuilnisbak gezet. (Het paste er niet in). Heerlijk toch, als het kan met vrienden in de openlucht BBQ’en op een plek waar je ouders niet zijn. Natuurlijk heb ik dat ook wel eens gedaan, maar ik heb altijd mijn zooi opgeruimd. Ook in die fase dat mijn brein zich aan het ontwikkelen was. Ik moest er niet aan denken mijn ouders erachter zouden komen dat ik ergens rommel achter zou laten. Dan zwaaide er wat.

Maar och, we moeten ook zeker genieten. En hoe fijn is als dat met vrienden buiten kan. En wie weet, wie weet leest nu een van die in ontwikkeling zijnde breinen dit stukje en denkt…” verhip, die Celine heeft wel een punt,” dan heeft dit stukje weer iets bijgedragen aan de schoonheid onze mooie wijk.