02.00 uur midden in de nacht en ik zit recht op in mijn bed. “Waarom had ik dit ook weer gedaan? In deze onzekere tijd van corona een restaurant overnemen, ben ik nou helemaal gek geworden. We mogen niet eens open. Hoe heb ik het toch in mijn hoofd gehaald? Misschien moet ik me wel ontoerekeningsvatbaar laten verklaren?”
Even een stukje terug in de tijd, 22 oktober gingen we naar klein pandje kijken aan De Oude Schut. Ik wilde zo graag een kneuterig boekenwinkeltje met een klein terrasje waar je je krantje kan lezen met een mok koffie erbij. Gewoon geen gedoe, lekker relax in de zon op het terras.
Om een af andere reden kwamen we thuis met niet 1 maar 2 pandjes. Het restaurantje ernaast bleek ook te huur en de inboedel ter overname. Acht dagen voor ik naar het kleine winkelpandje ging kijken kregen de vrijwilligers van Brownies en Downies te horen dat ze weer moesten sluiten en helaas niet meer open konden gaan. De tweede golf zouden ze niet overleven. Wat een verdriet bij de vrijwilligers en medewerkers. Ik was er pas net vrijwilliger, maar was al zo fijn opgenomen in het team en het voelde of ik er al jaren bij hoorde.
Met dit restaurant en winkeltje hoop ik het gat weer op te vullen waar we met zijn allen in gevallen zijn. En wat een enthousiasme komt er van alle kanten op me af. Naar aanleiding van een berichtje op Weert de Gekste nam de Limburger contact met me op met als gevolg een mooi stuk in de krant twee dagen later (en ik had de sleutel nog niet eens). Poeh wat gaat dat snel allemaal. 

Inmiddels is het half december als ik dit stukje schrijf en zijn de muren van het winkeltje geverfd en ligt er een nieuwe vloer in. De keuken van het restaurant is aangepast en er zit een nieuw plafond in. Ik heb mijn sociale hygiëne diploma gehaald. Er komen een hoop boeken binnen die we gewoon gratis krijgen van mensen die het krantenartikel gelezen hebben en mij niet eens kennen. De stichting is bijna een feit, zodat onze medewerkers met een verstandelijke beperking en vrijwilligers onder goede voorwaarden kunnen starten, zodra we weer open mogen.
Ik ben erg onder de indruk van de vrijwilligers die als team al zoveel hebben gedaan en die met me mee stuiteren van enthousiasme, maar me ook af en toe afremmen als ik weer eens doordraaf. Bedrijven die zich melden, omdat ze ons mee willen helpen met oa de website bouwen, logo ontwerpen of een nieuw plafond willen financieren. Het is zo overweldigend.

Het is ook heel spannend. Ik begin iets heel nieuws, iets wat ik nog nooit gedaan heb. Een bedrijf waar ik nog een hele hoop voor moet regelen. Waar ik dus om wakker lig, als ik me om 03.37uur ineens realiseer dat ik niet moet vergeten de vergunningen aan te vragen, de wifi te regelen en dat ik de stroom leverancier moet bellen. Verzekeringen…oh dat moet ook nog en het alarm bedrijf moet komen. Met welk bierbedrijf gaan we in zee en wie wordt de koffieleverancier? Als mijn hoofd dan zo aan het malen is kom ik met geen mogelijkheid meer in slaap. Na weken van halve nachten slapen en overdag stuiteren van enthousiasme is nu de rust weer een beetje teruggekeerd. De dingen zijn geregeld, alles begint zo uit te zien als ik het in mijn hoofd had. En wat ben ik trots, trots op alles en iedereen die met me meedenkt en me helpt. Trots dat we in deze barre tijden iets hebben kunnen vinden waar we blij van worden. Ondanks dat we afgelopen week gehoord hebben dat ook het winkeltje voorlopig niet open mag.

We gaan gewoon door en maken er het leukste, gezelligste en vooral gewoonste restaurant met winkeltje van Weert van. En hoe we gaan heten?

“ Lien & Otje, de gewoonste zaak van Weert”