Het verhaal dat ooit zou komen is helaas aangebroken. Ik heb het lang uitgesteld, maar het gaat nu echt gebeuren. Het laatste…mijn laatste verhaal in onze wijkkrant.

Een hele tijd ben ik al aan het schrijven, een paar jaar vallen mijn belevenissen al via de wijkkrant bij jullie in de bus. Graag wilde ik vrolijke en grappige verhalen schrijven voor jullie. Geen gemiep en gezeur. Wel een menig, maar dan met een grappige ondertoon.

Ook durfde ik niet over alles te schrijven, omdat ik geen behoefte had aan discussies met mensen die een andere mening hebben dan ik. Gewoon omdat het verhaal leuk moet zijn en niet mensen moet aanzetten om nare reacties te geven.
Alweer anderhalf jaar geleden ben ik eigenaar geworden van het leukste restaurant van Weert: “Lien & Otje” aan De Oude Schut. Hierdoor is mijn vrije tijd een zeldzaamheid geworden, want door het covidgedoe en de sluitingen heb ik op de dagen dat Lien & Otje dicht was ook gewoon bij mijn oude opdrachtgever Omroep Brabant gewerkt. Het laatste wat ik wilde was schulden, dus heb ik de afgelopen negen maanden gewerkt, gewerkt en gewerkt. Hey en van een beetje werken word je echt niet slechter hè, je houdt alleen zo weinig vrije tijd over. Dus heel veel voeding om over te schrijven krijg ik niet meer binnen, tenzij ik alleen maar over Lien & Otje ga schrijven. Eerlijk is eerlijk Lien & Otje is veel leuker om mee te maken, om langs te komen. De gesprekken te voeren en te voelen wat ik voel als ik daar ben. Het is dan ook superleuk om al een aantal mensen van Fatima onze vaste gast te mogen noemen. Of zoals onze medewerkers zeggen “meneer en mevrouw Cornet en witte wijn” of de dames van de zaterdag. Het is heel fijn om te zien dat mensen terugkomen, dan doen we dus zeker iets goed. Het is ook heel leuk om nieuwe gezichten te mogen verwelkomen. Op iedere vrijdagavond hebben we nu gourmetavond. Er zijn al een aantal buurtbewoners geweest. Gezellig met de buurtjes gourmetten en thuis de rommel niet.

Maar goed, dit is dus mijn laatste verhaal. Voorlopig. Hopelijk worden de zorgen minder en kan ik mezelf wat meer vrije tijd geven. Weer inspiratie op doen voor vrolijke verhalen met hier en daar een boodschap.

Wie weet komt de inspiratie dan weer binnendruppelen en hoef ik niet meer op het laatste moment, laat in de avond, effekes snel een verhaal te schrijven, maar rollen de woorden weer zo uit mijn vingers, via mijn laptop en het harde werk van Jan en Geer jullie brievenbus binnen. Tot die tijd zie ik jullie misschien als ik met Bruce door de wijk loop of bij Lien & Otje en dan maken we gezellig een praatje. Maar voor nu zwaai ik naar jullie. Het was een prachtige manier om iets van me te laten horen in de buurt, om te delen waar de buurt en de mooie mensen mij verwonderen. Ik heb ervan genoten, ik hoop jullie ook. Voor nu is het klaar, op.

En Jan en Geer, dank je wel dat ik een plekje mocht innemen in het mooie wijkkrantje van Fatima, oh en sorry dat ik altijd te laat was met inleveren. (zo ook deze keer weer, tradities moet je in ere houden).
X Celine