“Schrijf2016”

Gisteren was ik bij Schrijf 2016 in Bussum. Workshops/lezingen over boeken schrijven. Hartstikke leuk en leerzaam. David Mulder opende de dag.  Daarna ben ik gaan luisteren naar Nanda Huneman “Breng je ideeënstroom op gang”. Fons Dellen over “Dilemma’s autobiografisch schrijven en zijn nieuwe boek: Echte vrienden” Gerda Aukes legde uit wat er gebeurde met je boek als het eenmaal uitgegeven was. Dan werd Abdelkader Benali nog geïnterviewd en speelde Nathalie Baartman een half uurtje cabaret.

 

Bio:

David Mulder sprak voor alle deelnemers van de dag. Met het onderwerp “Je grootste inspirator ben je zelf” ging hij aan de gang. Hij pakte de eerste pagina van een boek en ging daarna zelf iets nieuws bedenken. Erg leuk om te zien hoe hij in een korte tijd een hele nieuwe draai aan het verhaal gaf. Mensen mochten ondertussen vragen stellen. Ik was al gewaarschuwd door een vriendin die met mij mee was en al vaker bij dit soort bijeenkomsten was geweest, “ga je niet storen aan de vragen, niet doen.” En jawel hoor, er kwamen de meest onzinnige vragen die helemaal niks met het onderwerp te maken hadden. Ze vielen David gewoon in de rede. “Die zijn er altijd bij” zei mijn vriendin die mijn geïrriteerde gezicht zag. “laat die man nou gewoon uitpraten”, fluisterde ik “Ik wil hem horen niet die juffen met hun stomme vragen.” Ik krijg een lachje en luister weer verder. Goeie tip van David Mulder die nog wel even blijft hangen is BIO: Beschrijven, Inzoomen en Overdrijven.

 

Ideeën:

Na een kop cappuccino gingen we verder met de keuze lezingen. Ik had gekozen voor Nanda Huneman. “Breng je ideeënstroom op gang.” Wat een leuke vrouw zeg. Heerlijk om naar te luisteren. Wel hier en daar iets te zweverig voor mij met teksten als “rook in je hoofd en kooltjes in je buik” maar het was een genot om naar te kijken. Haar tip: Begin bij iets simpels en kijk waar het naartoe gaat. Zij gaf ons ook een opdracht.  “Schrijf over iemand, ergens, wat je nu te binnen schiet”…na een paar minuten werd de opdracht aangevuld. “Er gebeurd iets” en een paar minuten later “beschrijf hoe de persoon zich voelt”. Nou en dit heb ik geschreven…                                                                                                   Ze loopt door een smal paadje, niet wetend wat er aan het einde is. Aan beide kanten staan dicht begroeide struiken, de takken kronkelen krom door elkaar. Ze kan er bijna niet doorheen kijken. Het is warm en de zweetdruppels parelen op haar voorhoofd. “Daarachter, daar is een open plek.”            Langzaam, op haar hoede, loopt ze ernaartoe. Takken duwt ze stil opzij en voorzichtig stapt ze over grote stenen. En dan ziet ze het… Ze staat stil, aan de grond genageld. Hier was ze naar op zoek. Nu heeft ze het gevonden, maar weet niet wat ze ermee aan moet. Weken heeft ze gezocht. Haar hart klopt sneller, haar bloed raast door haar aderen. Oren die kloppen en haar mond is droog, zo droog. Een diepe zucht. “Concentratie” wat gaat ze doen. Ze wil omdraaien en heel hard wegrennen, maar dit wilde ze toch? Hier was ze naar op zoek. Toch?

20150518_174513

 

Dilemma’s:

Toen was Fons Dellen aan de beurt. “Dilemma’s autobiografisch schrijven.” Ik was heel benieuwd waar het naar toe zou gaan. Dit omdat ik nog zoveel ideeën heb voor boeken die wel gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen. Goed luisteren dus. Hij verteld leuk en ik wil steeds weten wat er dan gebeurd. Maar de stomme vragenstellers zitten weer in de zaal, met inhoudelijke vragen over het boek. Ik heb erg de neiging om te roepen: “Richt een boekenclubje op en bespreek daar het boek.” Ik wil weten wat hij te zeggen heeft, hoe het afloopt met de drama’s die de man maakt die de inspiratie heeft geleverd voor het schrijven van dit boek. Wat doen ze met de bedreigingen en betaald hij het geld? Het boek van Fons heet Echte vrienden en aan het begin van het boek staan de wijze woorden: “Dit boek gaat niet over u”. Dit ga ik onthouden

 

Eten:

Tijd voor de lunch. Lekker broodjes staan al voor ons klaar. Ik koop het boek van Fons Dellen en klets nog even met de heren van het Boekengilde waar mijn boek gedrukt is. Dan door naar de volgende keuze, Gerda Aukes.

 

Verkopen:

Gerda is boekverkoper. Ze legt ons uit hoe het in z’n werk gaat als je boek eenmaal gedrukt is. Hoe wordt het aan de man gebracht. Hoe komt het in de winkels en wanneer wordt het een succes en wanneer niet. Dat laatste is toch nog altijd een beetje een mysterie volgens mij. Soms ligt het jaren weg te stoffen op een plank totdat iemand het oppikt er een lovend artikel over schrijft en dan wordt het na tien jaar toch een bestseller. Het is een heerlijke vrouw om naar te luisteren, zegt het zoals het is. Halverwege haar verhaal besluit ik dat ze een boek van mij krijgt en na haar lezing geef ik die dan ook aan haar. Mijn mailadres heb ik erin geschreven. Wie weet mailt ze nog haar mening naar mij.

 

Abdelkader Benali:

Dan is het interview met Abdelkader Benali aan de beurt. Wat een heerlijke man om naar te luisteren. Hij vertelt, vertelt en vertelt en wij luisteren en lachen. Ik heb inmiddels geleerd hoe ik de stomme juffenvragen kan negeren en schrijf gretig de tips van Abdelkader op. “Kies je thema en laat je eigen nieuwsgierigheid je leiden”, “maak het bijzonder en ben er trots op”, “Enthousiasme is erg belangrijk”, “je openingszin stimuleert je voor de rest van het boek” etc etc

 

Lachen:

Dan de afsluiter met Nathalie Baartman. Een half uurtje cabaret. Er zitten erg leuke stukken in maar niet alles is even leuk. Dat maakt ook niet uit. Leuke voorstelling, leuke afsluiter.

We gaan naar huis. Ik had een erg leuke dag. Veel geleerd, veel gelachen en lekker gegeten. Wat wil een Celine nog meer?

 

 

 

 

 

Rovinj

20150518_202817

En dan zit ik in Kroatië heel hard aan mijn eerste boek te schrijven en krijg ik de vraag of er dan geen blog meer komt. ‘Natuuuuurlijk komt er nog een blog’.

Voila:

Rovinj:

Ik kan alleen een blog schrijven over de mooie streek waar ik nu drie weken ben en het mooie weer. De lieve mensen en het lekkere eten. Ik weet niet of jullie daar in Nederland (en al die andere landen waar de Nederlanders mijn blogs lezen. Klinkt wel leuk he.) wel op zitten te wachten. Ik begrijp dat het in Nederland niet zo’n fraai weer is. Toch vertel ik even hoe het hier is. Ik ben hier nu 14 dagen en we hebben een dag regen gehad, voor de plantjes zeg maar. Het kan hier goed waaien maar, dat is wel lekker als het 28 graden is. Ik moet goed oppassen dat ik niet verbrand maar, factor 30 doet wonderen. Het is het derde jaar dat ik in Rovinj ben. Drie jaar geleden was ik hier een week, vorig jaar twee weken en dit jaar drie weken. Wat ik volgend jaar ga doen weet ik nog niet. Vier weken? Het hele seizoen?

Televisie:

De televisie is nog niet aan geweest de afgelopen twee weken. Toch kon ik het gisteren niet laten om het optreden van Nederland op het songfestival te kijken bij uitzending gemist. Ik vind het een afschuwelijk programma en kijk het nooit meer maar, het optreden van de Nederlanders kijk ik altijd terug. Had ik dat deze keer maar niet gedaan en zeker niet zo vlak voor het slapen gaan. Het commentaar dat ik er van te voren over gelezen had was dat ze het beste optreden met nummer had gedaan tot nu toe. Wow, waren de andere dan nog slechter. Ja vooruit het was zuiver maar daar is dan ook alles mee gezegd. Vind ik he, mijn mening. Ze bewoog amper, en ze had zo’n vliegpak-achtig-ding aan en ook nog zwart. Misschien hoopte ze dat niemand haar zag, ofzo. Nou moet ik ook eerlijk zeggen, ik was al niet zo een fan van Trijntje, misschien ben ik daardoor ook wat anti.

Boot:

Eergisteren liepen we door Rovinj. Een kleurrijke stad met oude huizen en geweldig mooie stenen op de paden. Daar kun je onmogelijk met hakken overheen lopen maar, ze zijn schitterend. De haven was anders dan de andere dagen. Alle kleine vissersbootjes waren er gewoon en het was lekker druk. Achter de vissersbootjes, die allemaal aan elkaar vastgebonden zijn en als je achteraan ligt moet je over de andere bootjes klimmen om bij je eigen bootje te komen, doemt een mega groot plezierjacht op. Grote radars bovenop. Ik zie wel dat ie groot is maar als ik erbij sta is ie nog groter dan groot. Hij heet ‘Follow Me V Douglas’. Er zitten twee mannen en twee vrouwen aan boort en ik tel zo gauw drie man personeel. Twee op de boot en een brede kleerkast op de wal bij de loopplank. Spannend, wie zou het zijn? Even googlen dan maar en het thuisfront inschakelen om eens te kijken. Wat een domper is het dan als blijkt dat ie van een verhuurbedrijf is en dat je alles over de boot kunt vinden, behalve wie hem gehuurd heeft. Hij heeft al in de haven van Porec en Trieste gelegen, beide hier in de buurt. Dus het zijn gewoon rijke stinkers die het leuk vinden om te kleine haventjes aan te doen (waar de boot eigenlijk niet in past) waar mensen in een stadje wonen die kei hard werken voor hun geld, om dan ook nog niet van hun boot af te komen om hun geld in het stadje uit geven maar het personeel laten koken. Tenminste, dat denk ik, ik weet dat natuurlijk niet zeker. Wel zou ik graag eens op die boot koekeloeren maar, je moet je schoenen uit doen als je de boot op wilt, tja, en daar kan ik echt niet aan beginnen. Tsssss.

Werken:

En zo hobbelt mijn verblijf in Kroatië een beetje door. Het enige wat ik moet van mezelf is iedere dag een hoofdstuk van mijn boek schrijven en dat gaat tot nu toe goed. Beneden op het terras bij het water zit ik dan onder het genot van een cappuccino te schrijven. De ober, met een moeilijke naam, die ik voor mijn eigen gemak Kruno noem (het is eigenlijk Krunovacavic ofzoiets) komt al met de cappuccino aanzetten als ik kom aanlopen en vraagt als ik weg ga ‘did you had inspiration today? See you tomorrow’

Nieuw boek:

Een paar dagen geleden liep ik door een bos bij de camping en kreeg ik een geweldig nieuw idee voor mijn volgende boek. Wat ik nu aan het schrijven ben zijn verhalen over wat ik heb meegemaakt toen ik werkte bij de huisartsenpost als chauffeur maar, mijn nieuwe boek wordt fictie en eng. Dat is de bedoeling. Ik ben een paar dagen later terug gegaan naar het bos en heb foto’s gemaakt en gefilmd. Dan kan ik me de situatie goed herinneren als ik terug in Nederland ben. Ik hoop dat ik daar kan blijven schrijven. Maar hier lukt het me het beste.

Concentratie:

Nu is het ineens moeilijk om me te concentreren op het afschrijven van boek numero uno omdat het verhaal van nummer twee door mijn hoofd gonst. Misschien ga ik daar ook al aan beginnen.

Misschien ook niet.

Mooi:

Mijn leven voelt goed hier en is maar twaalf uur rijden van Nederland. Het ligt er een beetje aan wat er met de regionale omroepen gaat gebeuren in de toekomst maar wie weet zit ik volgend jaar gewoon vijf maanden op mijn plekkie hier. Dan zijn jullie allemaal van harte welkom en hoop ik jullie mijn liefde voor deze plek over te kunnen brengen.

Maar dan niet allemaal tegelijk komen he, er moet ook nog gewerkt worden.

20150518_203150