Jullie spelen met het leven van mijn Petekind!

Wie heeft jou het recht gegeven om te spelen met het leven van mijn petekind?
Laat ik even wat duidelijker zijn en het vraagteken weghalen: “JIJ HEBT NIET HET RECHT OM MET HET LEVEN VAN MIJN PETEKIND, EN ZIJN GROTE BROER TE SPELEN!

Lieve mensen, wat kan ik me toch boos maken over de mensen die net doen of er niks aan de hand is. “Kom, we werken thuis, dan kunnen we ook met z’n allen iets leuks gaan doen. De kinderen zijn vrij van school, laten we die ook meenemen. Och en wat schijnt de zon lekker, laten we naar het strand gaan of met het hele dorp wandelen in het bos.” NEEEEEEEEE!!!!!
Jongeren die niet naar school hoeven, maar dan wel massaal afspreken in het park. Het café is dicht, maar we nemen gewoon zelf alles mee en gaan dan picknicken ofzo. NEEEEEEE!!!!!
Kunnen we nou niet gewoon even thuisblijven met z’n allen? Is dat nou zo moeilijk?
Ja, ik vind dat heel moeilijk. Daar waar ik graag vier weken achter elkaar op vakantie ga en dan mijn vrienden en collega’s niet mis, mis ik ze nu al na twee weken. Maar ik blijf wel thuis. Alleen de deur uit voor boodschappen en een paar dagen werken.
Vrijdag dertien maart was ik bij mijn goede vriendin. We kennen elkaar al van de lagere school en ik heb de eer om peettante te mogen zijn van haar jongste zoon. Een stoere gast die in groep acht zit. Zijn grote broer zit al in de tweede van het middelbaar onderwijs. Beide heren hebben Taaislijmziekte (CF). Een ziekte die vooral de longen aantast. (Zoek het eens een keer op.)
Die bewuste vrijdag zaten we heerlijk samen aan de cappuccino toen er een bericht binnen kwam van de NCFS stichting. De jongens vallen onder de risicogroep en moeten nú naar huis komen.
De oudste zit op de middelbare school in Sittard. Bij hem op school zitten kinderen uit het Duitse gebied Slefkant in dat gebied ligt Langbroich. Dit dorp is eind februari al getroffen door corona. De scholen zijn daar gesloten en de mensen gaan niet de straat op. De kinderen uit Selfkant die in Nederland op school zitten die houden zich aan de Nederlandse regels en die gaan dus gewoon vanuit een Duits besmet gebied naar een Nederlandse school. Alsof het virus denkt: “Woeps de grens, daar ga ik echt niet overheen.” School snapt het probleem maar al te goed, maar ze mogen geen leerlingen onderwijs onthouden en stonden ook met de rug tegen de muur.
Boos en verdrietig zijn de jongens als de scholen gebeld worden dat ze naar huis moeten komen. Weer zijn ze een uitzondering op de normale gang van zaken.
Een paar dagen later gaan de scholen allemaal dicht en lijkt de uitzondering weer wat bij te trekken. Niks is minder waar. In de appgroepen van de vrienden van beide heren komen al snel berichtjes van vriendjes die buiten gaan afspreken. Op de voetbalveldjes en vaste afspreekplekken. Ouders vinden het allemaal maar goed dat hun kinderen die uit school gehouden worden, omdat er ze anders met te veel mensen op een kluitje zitten, wel mogen afspreken met hun vrienden.
De twee broers mogen niet naar buiten, mogen niet afspreken en zijn gebonden aan eigen huis en tuin.
Waarom? Nou, omdat een deel van Nederland denkt dat de regels en aanwijzingen niet voor hen of hun kinderen geldt. Zolang deze mensen dat denken zitten, blijft het virus doorgaan, moeten we ons langer aan deze vervelende regels houden en zitten ook de mannen van mijn vriendin thuis.
En dat niet alleen. Want als mijn vriendin boodschappen gaat doen loopt ze (net als ons allemaal) ook risico, maar als zij besmet wordt kan ze weer haar kinderen besmetten. Dus al die idioten die vinden dat ze geen 1.5 meter afstand hoeven te houden en dat het allemaal wel meevalt, die dicht bij anderen gaan staan en snel voorschieten om dat laatste flesje desinfectie te pakken…al die mensen spelen met het leven van andere mensen.
Je bent een grote egoïst als je nu vijf flessen ontsmettingsmiddel in je voorraadkast hebt staan, terwijl er mensen zijn die dit door hun ziekte kei hard nodig hebben. Niet alleen nu, maar hun hele leven.
Hou je nou gewoon even aan de regels. Ook met mooi weer. Bedenk je ook eens dat als het de afgelopen weken kei hard had geregend jullie allemaal binnen hadden gezeten en wel wisten wat je zou moeten doen.
Ik vind het ook moeilijk, ik zal niet zeggen dat het mij makkelijk af gaat. Maar het moet gewoon. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik medeplichtig zou zijn aan de dood van een medemens.
Ik mis het koffiedrinken bij mijn vrienden, natuurlijk. Maar ik wacht liever een paar weken met afspreken, dan dat ik helemaal niet meer met ze kan afspreken.

Blijf thuis, blijf gezond.

Ik wil beroemd zijn.

Ik wil vreselijk beroemd zijn, zodat iedereen mij op straat aanspreekt, mij een schouderklopje geeft, mijn handtekening vraagt en mij verteld wat voor een goed voorbeeld ik voor hun ben en voor hun kinderen. Zo beroemd wil ik zijn.

Ik wil zo beroemd zijn dat ik bakken met geld verdien, niet voor mij, nee niet voor mij, maar voor 2 kanjers om mij heen en honderden andere vechters in ons land.

 

Machteloos.

Ik voel me namelijk machteloos, hulpeloos. Ik ben een regelmeisje, ik ben gewend dat ik veel voor elkaar krijg. Maar nu lukt het gewoon niet en als ik beroemd was geweest, was het me wel gelukt. Dat weet ik zeker.

 

Luisteren.

Als Marco Borsato het zegt, of Frans Bauer. Doutzen Kroes of Johan Cruijff dan geloven we het met z’n allen en doen we er iets mee. Er schijnen zelfs mensen naar Geert Wilders te luisteren. Nu luisteren jullie misschien even naar mij.

 

2 kanjers.

De 2 jongens waar ik beroemd voor wil zijn, zijn Levy van 7 en Finn van 5. Twee vrolijke broers die bijna nooit klagen of jammeren. Deze heren hebben de ziekte CF (cystic fibrosis) in de volksmond taaislijmziekte. Het is een vreselijke ziekte waarbij de longen uiteindelijk vol lopen met slijm, met de dood als gevolg. Kijk even op www.ncfs.nl voor de volledige uitleg.

Finn en Levy hebben al vaker het ziekenhuis van binnen gezien dan de meesten van ons inclusief onze bezoekjes aan vrienden en familie die in het ziekenhuis liggen.

Op dit moment ligt Levy in het ziekenhuis, al 3 weken en hij moet nog minimaal 3 weken daar blijven. Zijn longinhoud is gedaald naar maar 55%. De doktoren en Levy knokken voor meer lucht. Gewoon een beetje meer zuurstof, dat is alles wat hij vraagt. En iedereen doet echt alles wat ze kunnen, behalve…

 

Europa.

Behalve…Europa. Hu??? Wat??? Hoezo???  Vertel oh beroemde Celine, vertel.

Nou vooruit, omdat jullie zo aandringen: In Amerika is een medicijn. Dit medicijn helpt mensen met CF om het taai slijm op te lossen zodat de organen er minder of zelfs geen last meer van hebben. “YESSSS probleem opgelost. Kom maar op met die vliegtuigladingen medicijnen. Kom maar, kom maar, kom maarrrrrr.” Tenminste dat dacht ik. Niet dus.

“Het wil natuurlijk niet zeggen als de mensen in Amerika er goed op reageren, dat de Europese mensen daar ook goed op reageren…dus eerst moeten de medicijn heeeeeelemaal opnieuw getest worden. En dat kost heel veel geld en heel veel tijd.” En die tijd hebben veel mensen nou juist niet.

 

Dood.

Hoe vreselijk is het voor mensen met CF en voor ouders die hun eigen kind zien sterven, om te weten dat er een medicijn is die je leven kan redden, maar de grote wateren niet over mag steken omdat het nog getest moet worden in Europa. Dit geloof je toch niet. Het is gewoon een ordinaire centen kwestie.

 

Geld.

Er zit dus maar 1 ding op…er moet geld komen. Heel veel geld. En nee, helaas ben ik niet beroemd, ik ben niet bekend, ik heb minder dan 400 facebook vrienden en 41 volgers op twitter. Maar tussen mijn 363 facebookvrienden en 41 volgers van twitter zitten veel mensen die bij radio en tv werken en zitten heel veel muziekanten, de een wat bekender dan de ander.

 

HELP.

Lieve allemaal, ik heb jullie hulp nodig. Ik wil een mega feest gaan organiseren. GROOOOOOOT. Opbrengst voor NCFS. Ik heb publiekstrekkers nodig voor optredens die…jawel…publiek aantrekken, maar ook minder bekende bands die willen optreden. Een locatie, vergunningen, vrijwilligers en ik heb publiciteit nodig. Het liefst een grote live show. Misschien wel 1 show die tegelijk op alle regionale zenders live wordt uitgezonden.

EN IK HEB GEEN GELD, ALLES MOET VANUIT JULLIE HART KOMEN.

Ik hoef niet altijd mijn zin te krijgen, echt niet. Ik ga ook vaak mee in de zin van anderen. Maar deze keer MOET ik mijn zin krijgen. Jammer voor jullie als dat gepaard gaat met zeuren, mopperen, drammen, lastig doen en bedelen, maar deze keer krijg ik mijn zin.

Image

 Levy en Finn