Het begint nu toch wel erg op te vallen. De reclames voor datingsites. Mijn interesse werd gewekt door een reclame op tv.

Lexa.

In de reclame van Lexa.nl zit Monique in de tram.  “Monique heeft een drukke baan en weinig tijd om iemand te ontmoeten”, ze zou zo graag een leuke relatie willen. WWWWAAAAATTTTTTT????? Als ze nog niet eens tijd heeft om iemand te ontmoeten, hoe kan ze dan tijd hebben om een relatie op te bouwen???  Het zal wel aan mij liggen…

Second Love.

Dan is er secondLove.nl. Een site voor mensen die zo gelukkig zijn in hun relatie dat ze er mee door blijven gaan en omdat ze zo gelukkig zijn er een liefde bij willen hebben die, zoals de dame in de reclame zegt: ”wel naar me luistert”.     Ja uhhh?????

Pepper.

Pepper.nl , die zijn pas aardig. In de reclame vertellen ze dat je je gratis mag inschrijven. Je krijgt een mailtje met de matches die zij voor je hebben uitgekozen en je kunt leuke mensen, door een soort likeknop, laten weten dat je ze leuk vind. En heb je dan de man of vrouw van je dromen gevonden en wil je daadwerkelijk contact zoeken door een berichtje sturen of te chatten…dan betaal je de hoofdprijs.

Opleiding.

Dan blijken er nog mensen op onze aardbol rond te lopen die zeker weten dat de ware liefde alleen te vinden is in de groep “hoger opgeleiden”. Parship Dating en E-matching springen hier op in. Dan vraag ik me meteen af: Stel ik heb met veel pijn en moeite een VMBO opleiding afgerond en ik schrijf me in bij een van deze 2 sites, zet bij mijn opleiding HBO of Universiteit, gaat er dan een leger van E-matching checken of dat wel zo is???   Not….

Planeet.

Relatieplanet.nl  roepen in hun reclame: ”Anoniem en betrouwbaar”.  Ja, nou kan ik natuurlijk wel een beetje naief zijn, maar anoniem en betrouwbaar samen in een zin klopt volgens mij niet. ”Ik zeg lekker niet wie ik ben, maar je kunt me wel vertrouwen, echt waar.”

Tram.

Volgens mij moet je gewoon iemand tegenkomen, waar dan ook.  Misschien zit ie wel tegenover je in de tram, maar zie je hem niet omdat je de hele tijd naar je telefoon zit te staren omdat er misschien een match op een datingsite voor je is gevonden.

Een latte macchiato voor mij alsjeblieft en een salade kip. Ik zit op het terras na een heerlijke warme dag. Vrienden en bekenden zijn allemaal op vakantie of hebben andere plannen vandaag, dus ik zit alleen op het terras. Mensen kijken. Mijn hobby. Waar komen ze vandaan en wat gaan ze doen. Je kunt van alles bedenken.

Twee jongetjes
Hoe oud zouden ze zijn? 8 en 11 misschien. Donkere mannekes, waar de groep mensen waar ze bij zijn erg om moeten lachen. Zouden ze geadopteerd zijn? De mensen waar ze bij zitten zijn ras echte Limburgers. Oh, de jongens spreken plat Amsterdams, dus nee, niet geadopteerd, tenminste niet door deze mensen. Dan hou ik het maar op vakantiekinderen uit een arm gezin.

Oma
“Ja hoor schat, ik let zaterdag wel op mijn kleinkind”. Dat moet de vrouw verderop op het terras deze week tegen haar zoon gezegd hebben, toen ze vertelde dat ze graag met vrienden wilde gaan uit eten. Vanmiddag zal ze even hebben zitten balen toen haar goede vrienden vroegen of ze mee naar het terras ging vanavond. “Och weet je wat, we leggen hem in de kinderwagen en nemen hem mee.” Ja, daar heeft nu het hele terras last van.
Hij blijft maar huilen. Dan maar op de arm bij oma, dan bij opa en bij de vriendin van oma. Nee het kind wil gewoon heerlijk thuis in z’n bedje liggen. Oma en opa geven het op en gaan toch maar naar huis.

Gezin,
Naast mij zit een gezin met 2 kinderen van een jaar of 12. Het zal me niks verbazen als het een tweeling is. Een jongen en een meisje. Ze vinden er niks aan op het terras. De jongen vindt dat 3 uur op het terras zitten wel erg lang is. Zijn zusje is het met hem eens.
Ze zitten op het vakantiepark Weerterbergen aan de rand van Weert. Vader drinkt een palmpje en moeder een kop thee. Dochter is aan de cristal clear en zoon heeft, denk ik, geen dorst. Hij zit vooral te balen dat ie zijn pc niet mee kon nemen naar het terras.

Rood
Dan de man aan de andere kant van mij. Hij komt net naast me zitten en heeft een vrouw bij zich. Waarschijnlijk zijn eigen vrouw. Jammer dat ze niet tegen hem heeft gezegd, voor ze de deur uit stapte, dat als je een verwassen rode broek aan doet, dat je dan geen fel rode, fluweelachtige schoenen eronder aan moet doen. Dat is toch normaal dat je je partner niet voor lul laat lopen. Maar ja, hij heeft waarschijnlijk ook tegen zijn vrouw gezegd dat de nepnagels die ze zelf heeft opgeplakt “echt heeeeel mooi zitten”.

Modern.
Leuk zijn ze, de twee echtparen aan de andere kant van het terras. Rond de 70 en ze proberen goed met de mode mee te gaan. De dame van een echtpaar heeft ergens opgevangen dat roze weer helemaal hip is en zeker voor mannen. Ze heeft zelf een roze jurkje aan met witte strepen en voor haar man heeft ze voor ze weggingen een zelfde kleur roze poloshirt klaar gelegd op bed. Schattig, maar wel heel roze.

“YESSSSS” klinkt het over het terras. Het gezin gaat weg en de jongen is het er helemaal mee eens zo te horen.

Haar.
De zon is inmiddels achter de huizen gezakt en de vrouw recht tegenover me begint op te vallen. Ze heeft zo’n hele grote zonnebril op en zit continu aan een pluk haar draaien. Ik blijf ernaar kijken. De grote vliegenogen met een hand ernaast die met haar speelt. Voor een slok wijn laat ze de haren even los, maar daarna gaat ze vrolijk met verder, nu met twee handen.

Tijd.
Het is tijd om naar huis te gaan. Ik ben uitgekletst over de mensen om me heen. En wie weet wat ze allemaal over mij hebben geklets. Die vrouw, alleen op een terras, die een salade eet terwijl ze zit te typen op haar ipad. Die met die gekke, lange, gekleurde rok.

Maar dat haar, wauw, volgens mij is ze donderdag naar de kapper geweest. Dat heb ik gelezen in een blog.

Vandaag is het weer zover…2 keer per jaar ga ik naar de kapper. Zoals gewoonlijk vroeg de kapster eerst wat ik wilde. “Nou, uhm, ik wil weer eens af van die strokleur en de strolooks”. “Ja” zegt ze. Ze kijkt bedenkelijk, gaat met haar handen door mijn haren, bekijkt wat plukken apart, kijkt naar de uitgroei en zegt dan: ” Ik haal even mijn collega erbij.”

Eng.
Dat vind ik dan eng. Ze haalt even haar collega erbij, met andere woorden, voor dit haar weet ik even geen oplossing. Haar collega kijkt van 2 stoelen verder. Ik hoor woorden als: uitgroei, dof, grauw, donkere en lichte stukken. Dan legt de collega de föhn weg en komt toch ook even kijken. Ohow, nu denk ik echt dat ik het probleemgeval van de dag ben.

De beslissing.
Uiteindelijke beslissen de dames. 6 met misschien een druppeltje 9 erbij. Uitgroei met de kleur van de vorige keer. “We verven alleen de uitgroei en we doen er highlights in. Dat is veiliger voor ons en mooi voor jou.” “Oooooohhw, veiliger voor jullie?? ooooke dan. Jullie zijn de kenners.”

Zelf.
En ja, natuurlijk heb ik mijn haren de laatste tijd zelf een paar keer onder handen genomen. Eerst in de winter donkerder geverfd. En in de lente alleen de punten blond en wat plukjes in de pony blonder, want dat was hip. Dip dye. En aangezien ik zo hip en modebewust ben, not, moest ik dat ook. Alleen wilde ik het zelf doen, want met mijn lang en dik haar ben ik bij de kapper al snel 80 tot 90 euro kwijt en dat vind ik toch best veel.

Vlechten.
Toen ik daar dan weer aan gewend was, wilde ik weer wat anders en toen kwamen de vlechtjes. Mijn vriendin is daar super goed in. Eerst heb ik in Amsterdam nep haar gehaald voor erbij te vlechten en na 12 uur samen vlechten zaten er 160 vlechten erin. Super mooi, maar loei zwaar. Na 2 weken heb ik er een stuk afgeknipt en toen ging het wel weer. Nog een week later was ik er alweer echt klaar mee en moesten ze eruit.

Na de vlechtjes heb ik het een tijdje aangekeken en er blonde verf ingedaan. Hmmm, niet naar mijn zin, och ja dat lossen we later dan wel weer op. En dat later dat is dus nu.

Klaar.
2 uur heb ik bij de kapper gezeten. Ik weet alles over de kapster, ze gaat bijvoorbeeld over 3 weken op vakantie naar Rhodos, waar haar schoonzusje ook is geweest en een vriendin, nou ja vriendin, iemand waar ze wel eens mee kletst met op stap gaan, heeft een vriend in het buitenland. Ze heeft geföhnd, gestyld en gekruld. Het ziet er schitterend uit. Ze heeft er werk van gemaakt.

Helaas is het 30+ graden buiten en gaan mijn haren meteen in een knot als ik buiten kom.

En dan zit je op een vrijdagavond met 5 giebelende meiden op het terras in Eindhoven en voor je het weet beloof je een Blog te schrijven over Piemels.

Een gezellige avond was het gisteren. Eerst met z’n tweetjes wat eten. Daarna werden we al snel vergezeld door een oververhitte salsa dansers die na wat verkoelende deo er weer op en top bij zat.

“Hey hoi” en weer 2 bekenden schuiven aan. Een gezellige boel. 5 dames tussen de 21 tot 37 jaar en waar hebben ze het over….dilemma’s als de pil, prikpil of een buisje in de arm? Vriendjes jonger of ouder dan jezelf, vriendjes groter of kleiner dan jezelf en al die leuke mannen die nog langs lopen.

Ja en dan de piemels. Ik, de oudste van dit vrolijk gezelschap, durf hier natuurlijk niks over te zeggen en beloof er een blog over te schrijven. Maar aangezien ik er eerlijk gezegd ook niks zinnigs over kan schrijven wordt het een hele korte blog.

Sorry dames, maar ik heb wel erg gelachen gisteren.

19.00 uur en het wordt ineens heel donker boven Weert.  Zal het dan eindelijk gaan regenen?

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van de zon. Zonder zon ben ik niks waard. Ik kan dan ook uit de grond van mijn hart zeggen dat ik een hekel heb aan regen en de winter.

Eindelijk, na een trage start, is ie dan gekomen en ook nog gebleven. De Zon. Ik ben zo blij. Het is dan ook al een paar dagen heerlijk warm. Volgens mij tikken we al een dag of 5, in de zon, de 30 graden aan.

Mij maak je er blij mee, maar nu wordt het donker boven ons stadje. Heeeeeel donker. En daar komen ze dan de druppels. Fjew, ik hoef vanavond niet mijn mooie plantjes water te geven. Ook wel eens fijn. En wat ook wel fijn is, moet ik toegeven, is dat ik nu vanavond niet in die bloedhitte in slaap hoef te vallen. Alles koelt altijd een stuk af na een regenbuitje.

Bloemen

Wow, het zijn al snel wel heel veel en hele grote druppels. Even naar buiten roepen of mijn kat Pie naar binnen komt. Geen gehoor. FLITS, BAM (snel achter elkaar lezen). En nog eens. Op de achtergrond blijft het rommelen en weer FLITS, BAM (weer snel lezen). Het lijkt wel of de hagelstenen die nu naar beneden komen kei hard van boven naar beneden worden gesmeten door een hele sterke handbalspeler uit het Nederlands mannenteam. Ja, daar gaan ze, mijn mooie zonnebloemen, die alleen maar een beetje water wilden, plat op de grond.

Pie heeft zich nog niet gemeld. Maar die schijt ook in zijn broek, als ie er een zou hebben.  Voor onweer en veel water verstopt hij zich dan onder de eerste de beste droge schuilplaats. Ik ren naar boven. De ramen moeten dicht. Check. Voor mijn huis staat een boom. Niet zo maar een boom, een grote boom, eigenlijk een te grote boom. Hij waait als een idioot van links naar rechts langs het raam. Het is bijna eng. En dan zie ik 2 buurvrouwen door de straat rennen.

Katten 

Als ik buiten kom blijkt dat mijn buurvrouwen opzoek zijn naar de katten uit de straat. Eentje is al gevonden, drijfnat met zijn buik al in het water. Inmiddels komen de putdeksels in de straat omhoog en loopt de straat snel vol. Mijn enkels staan al onder water. In een perkje bij een boom zie ik Meneer Nielson zitten. De kat van 4 huizen verderop. Nat tot op het bot. Ik til hem op en hij is even blij dat ie niet meer in het water zit. Dan begint ie te krijsen en te gillen. Snel zijn vertrouwde huis in. Na een paar minuten zijn we drijf nat en hebben we 2 katten gered. Yeah. Maar Pie is nergens te vinden.

Nat

We staan tot de knieën in het water en jawel, daar gaat het eerste water over de drempels de kelders in, maar waar is Pie toch??

Ik ben nat tot op mijn blindedarm geloof ik. De regen wordt minder.  Even naar huis, droge kleren aan doen en kijken of ik Pie kan vinden. Met een handdoek in mijn nek, tegen mijn kletsnatte haren, doe ik de achterdeur open…. en daar zie ik hem …. Pie. Doorweekt onder de omgevallen zonnebloemen en Mirabilles. Ik wikkel hem snel in mijn handdoek en probeer hem te drogen.

Samen

Het blijft rommelen buiten, maar de bliksem is steeds verder weg. Pie duikt weg onder de bank en ik ga buiten helpen met kelders leeg scheppen. In een rij emmers doorgeven. Vol van binnen naar buiten en natuurlijk leeg van buiten naar binnen.  Een groot deel van de straatbewoners werken samen om de kelders weer leeg te krijgen, ook bij de mensen die op vakantie zijn. Wat een team.

Ondanks de wateroverlast en de ellende die het met zich meebrengt hebben we met z’n allen geprobeerd er het beste van te maken en hebben we ook genoeg gelachen tussendoor.

Wat woon ik toch in een leuke straat  met leuke buren. Ik bof maar.

Helaas was het in mijn slaapkamer nog net zo warm als voor het noodweer.

Kleurtjes

Eén keer per jaar doe ik beveiliging op het Weertse festival Bospop.  Afgelopen weekend stond ik er weer. Backstage, gekleurde polsbandjes controleren. Roze mag overal door.  Rood, overal behalve in de ruimte van de kleedlokalen. De blauwe, die ook heel erg op groen lijken en in het donker niet te onderscheiden zijn, mogen hetzelfde als de roden maar niet op het podium. De groene, die ook heel erg op blauwe lijken en in het donker niet te onderscheiden zijn, mogen wel backstage maar niet in het artiesten gedeelte. Dus eigenlijk alleen maar op de wegen eromheen om van A naar B te komen.

Dan is er nog geel, die mogen hetzelfde als blauw dus geen idee waarom we geel hebben. Een grijs bandje mag hetzelfde als rood, dus ook hier “uhhhhh waarom grijs??”.  En dan om het makkelijk te maken lopen er mensen rond die vinden dat ze heel wat te vertellen hebben op Bospop, en dat hebben ze ook want dat is de organisatie, die te pas en te onpas alle regels overrulen en vinden dat die ene met dat blauwe bandje mag wat rood mag en dat die 2 met dat rode bandje naar binnen mogen waar alleen roze mag komen.

Met als hoogtepunt de vele mensen die achterop het podium bij het optreden van Rowwen Hèze stonden. Wij kregen de mededeling dat iedereen die geen roze en rood bandje hadden ervan af moesten want het was veel te druk. Na veel discussies en wellis-niettus gesprekken ging dan eindelijk iedereen weg, maar voordat ze van het podium af waren kwam iemand anders van de organisatie dat ze niet weg hoefde en mochten blijven staan, dus iedereen weer terug.

ZZTop

En dan heb je nog de wereldartiesten. ZZTop top dit jaar bijvoorbeeld. We hadden beveiliging voor de deur van de kleedlokalen staan, maar ZZTop wilde voor hun eigen gang ook nog een beveiliger. Daar mochten dan roze bandjes binnen met een artistkaartje van ZZTop medewerkers en dan mochten ook niet alle ZZTop medewerkers binnen, die mochten alleen binnen met weer andere ZZTop medewerkers die zo’n artistkaartje hadden.

Tijdens het optreden van ZZTop mocht geen enkel kleurtje backstage op het podium. Dus als dan een stom dronken manager van Within Temptation voor je neus staat te razen “IK ben de manager van Within Temptation en IK ben al 10 keer hier achterop het podium geweest vandaag”, dan mag die ook niet door.

Ook Hells Angels met een grijs polsbandje mogen niet op de wc in het backstage gedeelte plassen. En dan hebben we het nog niet over de journalisten gehad, “en ja ik werk bij tv en nee jullie mogen echt niet langs”.

Rolstoel

Laat ik dan tot slot het even hebben over een journalist, volgens mij van de schrijvende pers. Deze man zit in een rolstoel en vroeg mij zaterdag of ie backstage bij de kleedlokalen van de artiesten naar binnen mocht, want hij moest echt heel veel interviews doen. Hij had geen juist polsbandje en mocht dan van mij ook niet langs. “Buiten mag je iedereen interviewen binnen niet”.  Alle journalisten moeten veel interviews doen niet hij alleen. Hij was er niet blij mee.

Zondag komt mijn baas naar mij toe dat er een journalist in rolstoel een klacht had ingediend dat hij niet binnen naar het toilet mocht gaan van iemand van de beveiliging. Hoe laag kun je zinken. Het is vreselijk als je in een rolstoel moet zitten en deze beste man maakt er gewoon misbruik van.

Eisen

Een ding is zeker voor de beveiliging van Bospop moet je aan een aantal eisen voldoen. Je moet lang op je benen kunnen staan. Geen hoogtevrees hebben. Tegen commentaar en plotselinge veranderingen kunnen. Stevig in je schoenen staan en vasthoudend zijn. Maar boven al mag je absoluut niet kleurenblind zijn.