Uncategorized

door

Mijn boek

ambu

Ik ben een boek aan het schrijven. Of eigenlijk, ik ben heeeeeel veel boeken aan het schrijven. Zeker heb ik 4 beginnen, maar na ongeveer 5 A4tjes stop ik steeds om een of andere reden.

Goed.

Nu gaat het wel goed. Ik schrijf nu over wat ik heb meegemaakt. Kris kras door elkaar. Eerst de lost staande verhalen en dan ga ik alles aan elkaar borduren.

Dat zou dus moeten lukken. Het gaat de goede kant op.

HAP.

Ik schrijf situaties die ik heb meegemaakt toen ik Visite Assistent was….nee wacht even…toen ik MMA, mobiel medisch assistent, was of was ik toch visite assistent?? Nou ja, die verhalen dus. Twee jaar heb ik gewerkt als chauffeur bij de HAP (huisartsenpost) in Venlo en Venray. 20 uur in de week. Nachtdiensten, avonddiensten en weekenddiensten. Ik vond het werk geweldig. Echt mijn dingetje en het was goed te combineren met mijn werk als editor.

Samen met mijn collega chauffeurs, de doktersassistenten en artsen heb ik in die twee jaar best wat meegemaakt. Mooie verhalen, trieste verhalen, vreselijke verhalen.

En dan niet alleen de verhalen van de huisbezoeken.

500.

Vijfhonderd woorden moet je schrijven per dag. Zeggen ze. Ik heb ze nog niet geteld eerlijk gezegd. Meestal schrijf ik 1 gebeurtenis in 1 keer. Ik heb nu een hoop losse verhalen die ik later aan elkaar ga schrijven met het verhaal achter de schermen. Het verhaal over hoe er in die twee jaar is omgegaan met het beroep Visite Assistent.

Ik ben waarschijnlijk geen echte schrijver. Ik denk: “Als ik nou op maandag 1000 woorden schrijf, heb ik dan op dinsdag vrij?” Geen goed uitgangspunt…;-)

Advies.

Laatst kreeg ik een goed advies, een advies dat is blijven hangen. Een collega vertelde me dat hij dat advies ook weer had gekregen van een andere schrijver. “Stop nooit met schrijven als je het niet meer weet. Altijd stoppen als je nog weet hoe je verder moet.”

Dat vind ik moeilijk. Zolang ik nog weet wat ik wil schrijven, wil ik ook door gaan. Je stopt pas als je vast zit maar, als je vast zit dan ga je niet meer verder. Daarom schrijf ik in verhalen. Iedere keer 1 ervaring. Het werkt.

Leuk.

Dan is er natuurlijk nog de vraag of alleen ik deze verhalen leuk vind of dat andere mensen het ook leuk vinden om te lezen. Moeilijk moeilijk. Ik denk dat er wel mensen zijn die het leuk vinden. Er staan ook altijd mensen te kijken als ze de HAP-auto zien staan of als er een ambulance aan komt rijden. Ik ben wel eens de auto uit gestapt dat ik dacht: “moet ik nou zwaaien naar al die mensen?” Op ieder balkon van de flat stonden wel mensen te kijken. Ik heb maar net gedaan of ik ze niet zag.

Bang.

Als je nou met mij hebt samengewerkt in die twee jaar dan hoef je niet bang te zijn dat je in mijn boek voorkomt. Misschien herken je verhalen of situaties. Misschien denk je wel: “Oh daar was ik bij” of “dat kan ik me nog herinneren”. Misschien herinner je het je wel heel anders. Ik schrijf het op zoals ik het uit mijn hersenpannetje weer naar boven kan halen. Zoals ik het gevoeld en ervaren heb.

Met mijn collega’s, chauffeurs, assistentes en artsen kon ik het goed vinden en heb ik hele fijne tijd gehad. Dus, tenzij je aan geeft dat je nog een leuk verhaal weet, kom je niet in mijn boek.

… 

Maar krijg jij het nu toch een beetje benauwd en vraag je je af: “Wat zal ze gaan schrijven? Kom ik er in voor? En zo ja, hoe zal ze over me schrijven en is dat wel positief?” Heb je een reden om te denken dat ik iets kan schrijven waardoor je ego een deuk op loopt of dat er situaties zijn die je liever niet in een boek ziet…

…..begin dan maar alvast te zweten.

Hihi, het wordt een leuk boek!!!

door

Kies

Veel mensen zijn bang voor de tandarts. Ik heb daar niet zo’n last van. Afgelopen dinsdag was ik ineens zenuwachtig toen ik naar de tandarts moest. Toch heb ik wel het een en ander meegemaakt.

Laat ik het eens opschrijven in een blog.

 

Vroeger:

Vroeger had je de schooltandarts wow kunnen jullie je die nog herinneren. Dan kwam er een bus voor de school rijden waar de” tandartspraktijk” in zat. 2 dagen lang stond ie daar dan en om de beurt  werden de kinderen uit de klas geroepen.  Langzaam kroop de tijd voorbij. Zo begonnen bij de A……B……C en dan lag het er aan hoe goed het gebit van mijn voorgangers was of ik de eerste dag of de tweede dag aan de beurt was. Van het begin dat die bus voor de school stopte lette ik niet meer op in de klas en zat alleen maar zenuwachtig voor me uit te staren.  Daar gaat F en G. En als je dan aan de beurt was (ik weet niet meer of mijn moeder mee mocht maar, ik denk het  wel) dan was je zo klaar en kreeg je zo’n vreselijke fluor behandeling als toetje.

 

België:

Na de schooltandarts mocht ik in België naar de tandarts. Deze man heeft mij van mijn angst afgeholpen. Een hele fijne tandarts, die helaas alles wat de schooltandarts in elkaar had geflanst weer opnieuw moest doen. Gelukkig had ik een recht gebit… maar toen… kwamen de verstandskiezen door. Mijn tandarts raakte ernstig in paniek. “Dadelijk trekken je tanden scheef”. Dus binnen no time ging ik naar het ziekenhuis en trokken ze alle 4 de kiezen, die nog niet uitgekomen waren en dus opgesneden moesten worden. Een week bont en blauw, ziek in bed als gevolg.

 

Bosnië:

Een jaar of 10 geleden waren we met vrienden op vakantie in Kroatië en Bosnië. Aan het einde van de 2 weken Kroatië brak een vulling af en schoot in mijn kies. Dus iedere keer dat ik mijn kiezen op elkaar deed duwde de vulling op mijn zenuw. Het deed zoveel pijn dat toen ik in Sarajevo was aangekomen meteen daar naar een tandarts ging. Ja….het was een potige dame die tijdens de oorlog in Duitsland had gewerkt dus, gelukkig kon ik me verstaanbaar maken. Bij deze dame ben ik 3 keer terug geweest in 2 weken voor zenuwbehandelingen en een wortelkanaalbehandeling. Ze wilde, ondanks mijn aandringen) geen witte vulling erin zetten. Wel een of andere mengeling van 2 goedjes, dan werd het licht grijs. Dit goedje bleek zo keihard te zijn dat mijn tandarts in Nederland er niet aan durfde te komen.

 

Maar goed nu de kies:

In september was ik bij de tandarts waar een gaatje in mijn kies werd gevuld, geen probleem. Na een week begon de tand een beetje te zeuren en af en toe te kloppen. Ik dacht: “dat zullen wel naweeën zijn. Niet te veel aandacht aan besteden. Na een maand dacht ik: “misschien moet ik eens naar de tandarts gaan”. Door tijdgebrek is dat er niet van gekomen. Toen er een bult op mijn tandvlees kwam heb ik toch maar even gebeld met de mededeling: ”ik denk dat mijn vulling iets te hoog is, het zeurt een beetje, geen pijn.”

Een week later kwam ik vrolijk binnen huppelen, sprong fanatiek op de behandelstoel en binnen 3 minuten was er niks meer van mijn vrolijkheid te bespeuren. “Even een foto maken want, ik denk niet dat het de vulling is”, dan tegen de assistente:”bhedkdiegvl  blabla jedyde hjydc” Een hoop abracadabra. En toen de foto gemaakt was: ”Ja , dat dacht ik al. De wortel is gebroken, die tand moet eruit, ik zal even de verdoving pakken”. WAAAAAAAAAAAAAAT STOPPPPPPP HOEZO VERDOVING, WAAROM?   

“Dan haal ik hem  er meteen even uit”  “NEEEEEJJJ dat wil ik niet, dan heb ik een gat in mijn gezicht en dan??” Dat was voor latere zorg. Dit moest eerst genezen.

“Nee, ik wil het niet, ik moet hier even over nadenken.” En nadat ik een nieuwe afspraak had gemaakt ging ik richting huis en was mijn hele dag verpest.

 

Dinsdag:

Afgelopen dinsdag was het zover. In de wachtkamer van de tandarts las ik op facebook  nog even het horrorverhaal van een vriendin die de dag ervoor haar kies had laten trekken. Niet zo slim aangezien ik best zenuwachtig was. Maar goed…uiteindelijk zat de verdoving erin en kwam er een zware tang in mijn zicht. Ogen dicht en niet naar kijken…

“Wow, auw stooooooop.”

“Oh doet het nog pijn??”

“Uh jaha”

“Dan verdoof ik nog wat bij.”

 

En toen die er eenmaal in zat was de kies er zo uit. Fluitje van een cent en nergens meer last van.

 Vrolijke kerst

door

Deel 3: Ik wil beroemd zijn. Jaloezie.

2 dagen heb ik nagedacht over wat ik nou zou schrijven in mijn blog. Een blog die ik ook deze keer een beetje vanuit emotie schrijf. Tenminste…is jaloezie een emotie??

Zenuwachtig ben ik zelfs om het online te zetten maar, ik vind dat ik toch moet schrijven wat ik voel. Misschien worden er dan mensen een beetje boos op me of snappen ze me niet. Ik zal het proberen uit te leggen.

Allereerst wil ik heel hard roepen:      ZIE JE NOU WEL!!!

Ramp:

11 november was er een vreselijke ramp op de Filipijnen, tyfoon Haiyan. Het is echt heel erg. Wat een vreselijke beelden en wat een ellende voor die mensen. Het liefste zou ik in het vliegtuig springen en gaan helpen. Dit kan helaas niet dus, heb ik geld overgemaakt voor giro 555.

TV Show:

Nederland zou Nederland niet zijn als we er geen mega show tegenaan gooien om geld in te zamelen voor de hulporganisaties die hulptroepen in het rampgebied hebben. Weer helemaal geweldig, dat meen ik echt. Helaas heeft het voor mij een beetje een nare bijsmaak. De afgelopen anderhalve maand heb ik een groot deel van bekend Nederland benaderd of ze me wilde helpen met mijn “Project CF”. Bijna alle managementen hebben gereageerd. “We krijgen iedere maand velen aanvragen voor goede doelen en projecten en kunnen helaas niet aan uw vraag gehoor geven. Veel succes met de organisatie.”  Of, ik zal geen namen noemen maar, dit waren ook een groot aantal antwoorden “… heeft zich gebonden aan één vast goede doel en kan hierdoor helaas geen andere doelen steunen. Veel succes met …blabla….”

En ik snap het, na ieder antwoord dacht ik: “Ja, dat is ook wel zo, ze zijn beroemd en worden door iedereen benaderd. Ze doen al veel goed werk en nu ook nog mijn vraag. Ik zal het toch zelf moeten doen.”

Verbazing:

En dan komt de grote tv actie. Op NDL 1, RTL, SBS en radio 2. Veel media, veel camera’s en heel veel aandacht. En wat schetst mijn verbazing, daar zijn ze allemaal. Al die hele drukke bn’ers en de artiesten die zich gebonden hebben aan maar één goed doel. Daar zitten ze, in het telefoonpanel of aan het optreden. En ook deze keer heeft het weer effect.

Veel geld:

25 miljoen euro hebben we met z’n allen bij elkaar gedoneerd. Wauw dat is echt heel veel geld. Wat een super mooi bedrag. Hier kunnen veel mensen mee geholpen worden.

Project CF:

Even over ons project. Vandaag heb ik gesproken met mensen die alles weten over de medicijnen die mensen met CF een lang leven kunnen geven. Het bedrag dat nodig is om het grootste onderzoek af te ronden is 2,5 miljoen euro. (als alle kijkers van The Voice Of Holland een euro zouden doneren, dan zijn we er al). Binnen 5 jaar verwacht de organisatie het geld bij elkaar te hebben en het onderzoek te kunnen afronden. Op mijn vraag “als ik morgen de 2,5 miljoen heb, kan het onderzoek dan ook eerder afgerond worden?” kreeg ik een “heel zeker” als antwoord.

Dus hoe sneller het geld er is, hoe sneller het medicijn er is.

Europa:

Ook kan ik vertellen dat er inmiddels wel al medicijnen in Europa zijn die de ziekte aanpakt en niet alleen de symptomen bestrijd. Helaas is dit medicijn er alleen voor een kleine groep CF’ers omdat, er  zoveel verschillende mutaties zijn dat je eigenlijk per persoon een eigen medicijn moet hebben. En daar zijn ze nou met dat onderzoek mee bezig.  

2 uur:

Als je (zoals gisteren) in 18 uur 25 miljoen euro op kunt halen, dan is dat ongeveer 1,4 miljoen per uur. Dus als we 2 uur uitzending kunnen maken met BN’ers dan hebben we 2,8 miljoen en kunnen we het onderzoek afronden.

Dit is natuurlijk erg kort door de bocht, maar dat is waarschijnlijk dan de jaloezie die spreekt. Ik kan er niks aan doen.

Wel weet ik nu dat ik niet bekend Nederland, maar eerder de pers, camera’s, krant, radio en tv moet mobiliseren en dat dan de bekende Nederlanders vanzelf op de stoep staan.

Afbeelding

door

Donker

Afbeelding

Het is weer iedere ochtend kei hard schrikken voor mij. Ieder jaar weer opnieuw. En ook altijd in oktober. ’s Morgens vroeg, als de wekker is gegaan. Rechter oog open, die gelooft het al niet en gaat weer dicht. Linker oog dan…nee, die gelooft er ook niks van. Dicht. Een paar minuten later proberen ze het samen…open…dicht…open. Blik op de klok. Ja echt 7.00 uur. Ook nog even op mijn gsm kijken, ja 7.00 uur. Geen twijfel mogelijk. 7.00 uur.

Maar, het is nog zo donker buiten, zwart zelfs.

Schok.

Dan de volgende schok. Dat gaat eigenlijk hetzelfde als met de ogen maar dan met de voeten. Rechter voet onder het dekbed uit en weer terug. Linker voet dan…nee, terug. Veel te koud. Dan maar samen, in een keer. Hup, ogen open, dekbed weg en gas erop. Op weg naar de badkamer. Zo koud en zo donker.

En dan zou je zeggen programmeer dan de verwarming goed in dan is het niet zo koud in de ochtend. Ja, dat kan maar, na een half uur ben ik het huis weer uit. Zonde dat de verwarming zo hard heeft lopen blazen, voor een half uurtje warmte. Nou niet zeuren dus.

Buiten.

Een half uur later komt dan nog een domper. Stiekem hoop ik dan toch dat als ik de voordeur open maak dat ik me bij het opstaan, wassen, tandenpoetsen en aankleden heb vergist. Dat ik nog half zou slapen of gewoon even van de wap zou zijn. Dat als ik de voordeur open doe, dat dan de zon zou schijnen en het lekker warm is.

Nope, helaas. Aan de voorkant van het huis is het precies hetzelfde als aan de achterkant. Donker en koud.

Van die dagen.

Dan zijn er ook nog van die dagen dat het gevroren heeft ’s nachts. Schandalig, maar het gebeurt. Dat doen ze, zo maar, zonder overleg. En aangezien ik de kou altijd probeer te vergeten of probeer te negeren schrik ik er ook nog altijd van als de ramen van mijn auto zijn bevroren. Dat krabben past ook helemaal niet in mijn ochtendtijdschema (is dat een scrabble woord?). Ik vind het wel belangrijk dat de ramen goed schoon zijn. Ik wil graag alles goed kunnen zien om me heen. Bijvoorbeeld de mooie mannen in de file naast me.

Schok 5.

Ik moet in de spits ongeveer een uurtje rijden. En na een kwartier is het dan heerlijk warm in de auto. Daar komt ie…schok 5 van de vroege ochtend…de auto uit. Na een uurtje rijden blijkt het niks warmer geworden te zijn. Het vriest nog steeds en ik moet toch zeker 200 meter naar de deur lopen. Voordat ik dan weer binnen ben heb ik het gevoel dat ik bevroren ben.

Herfst.

Maar ik loop op de zaken vooruit. Het is pas herfst, alleen nog de donkere ochtenden, de regen en een beetje kou.

Eigenlijk is het ook erg mooi in de herfst. Honderden fotomomentjes. Mooie bomen, mega paddenstoelen en super luchten. Dus daar hou ik me dan ook aan vast.

En als de winter begint denk ik altijd maar, “over 3 maanden is het weer lente”. Helaas werkt het bij mij dan ook zo, dat als de zomer begint, ik zit te balen dat het over 3 maanden weer herfst is.

Zon.

Geef mij maar altijd zon en warmte. Een dagje geen zon, maar wel warmte mag ook, vooruit dan maar. Het zit er dan ook in dat ik ooit (een mens moet dromen hebben) ga overwinteren in een warm land. Mij maak je blij met zon. Ik ben, geloof ik, ook nooit chagrijnig als de zon schijnt.

Zon, zon, zon.

8 graden was het vandaag, nat en grauw. Niks voor mij.

Maar misschien, heel misschien, is het morgen, als de wekker om 7.00 uur gaat, wel licht buiten en warm. Misschien als ik lief ga slapen, zonder te zeuren…we zullen zien.

door

Deel 2: “Ik wil beroemd zijn” De cijfers.

Wow…dat was effe boven alle verwachtingen.  

Dinsdagavond 1 oktober om 22.36 uur kreeg ik een appje van Nancy, de moeder van Levy en Finn en mijn vriendin. “Duimen aub morgen, dat is het allerbelangrijkste”. De uitslag van een onderzoek zou komen dus liep ik al duimend naar de keuken om een glas water te pakken en dacht: “ik ben ook knettergek. Ik loop al 3 weken te duimen, ik heb 2 dikke kaarsen opgebrand en wat doet dat nou? Helemaal NIKS. Ja m’n geweten sussen.”

 

Schrijven:

Met mijn glas water liep ik terug de woonkamer in en ben gaan schrijven. Een kwartiertje later was ie af, mijn nieuwe blog. Ik heb wel nog even moeten checken hoe dat model ook weer heet en of je Cruijff ook echt wel zo schrijft. Lang leven google. Om 23.15 uur heb ik de blog “Ik wil beroemd zijn” online gezet, gelinkt met facebook en twitter en er wat taggs bijgezet.

 

Record:

Mijn record aantal lezers op 1 dag is 156, echt wel veel vond ik. Toen ik om 00.30 uur ging slapen waren er al 80 views. Woensdagochtend dacht ik nog, zal ik eens kijken of er nog mensen  gelezen hebben, nèh zal wel niet. Oké oké vooruit, toch even kijken.

WAAAAAT 565 views, nee ik kijk verkeerd, refresh, 573, nog eens refresh, 587, tiktiktiktik…. De teller draait maar door.

Even wassen, aankleden… 815 en de eerste reactie.

 

Blij:

Bij 1000 views belde ik mijn moeder:”maahaaammmmmm ze hebben al 1000 keer mijn blog gelezen, niet normaal.” Ik was zo blij, het leek wel of ik net mijn rijbewijs gehaald had. Een smile van oor tot oor.

Een melding van WordPress, “je hebt 500 views per uur” en de reacties stromen binnen. Iedereen wil helpen. En toen de blog 24 uur online stond zaten we op meer dan 5000 views. Om gek van te worden.

 

Pers:

Donderdag moest ik werken. Het was een drukke dag maar, tussendoor heb ik nog geprobeerd om iedereen even kort te antwoorden. Mijn eigen gsm staat altijd op still tijdens mijn werk, ik bel en app wel terug als ik tijd heb. “ohow”, gemiste oproep van L1. De ingesproken boodschap vraagt of ik terug wil bellen, het gaat over de blog. Tuurlijk bel ik terug.

Of ik als gast wil komen in Goeie Middag Limburg? Uhhh ja, dat wil ik zeker wel, alleen heb ik nog niet zoveel te melden. De blog en het idee is pas andere halve dag oud, dus concreet heb ik nog niks, alleen een idee. In de middag gaat de telefoon bij Omroep Brabant. “Ben jij Celine van de blog??” Een journalist van Dagblad de Limburger, of hij mij mag interviewen, “Ja natuurlijk”. Aankomende woensdag komt ie. Hè? Nu aankomende woensdag? Heb ik dat zelf afgesproken? Oh…POETSEN!!….

 

Mensen:

Veel mensen hebben gelezen, aan aantal kende het gezin waar het om gaat, maar vooral veel onbekende die zich willen inzetten voor mensen die ze helemaal niet kennen. Wat een lieve mensen allemaal. Ik ben trots op ze, super trots.

Aankomende week gaan we keiharde afspraken maken met verschillende partijen om een groot feest te organiseren, contacten te leggen en sponsoren te zoeken.

 

Ik zal met iedereen die een reactie heeft geplaatst contact zoeken maar het kan even duren.

 

De Cijfers van 5 dagen:

Views  8086

Reacties: 70

Gedeeld twitter: 42x

Gedeeld facebook: meer dan 1000x

Media: 2

Reacties op straat tegen mij, Nancy en mijn omgeving: heul veul.

 

Dank jullie wel, ik hou jullie op de hoogte.

Enne…BLIJVEN DELEN

door

Ik wil beroemd zijn.

Ik wil vreselijk beroemd zijn, zodat iedereen mij op straat aanspreekt, mij een schouderklopje geeft, mijn handtekening vraagt en mij verteld wat voor een goed voorbeeld ik voor hun ben en voor hun kinderen. Zo beroemd wil ik zijn.

Ik wil zo beroemd zijn dat ik bakken met geld verdien, niet voor mij, nee niet voor mij, maar voor 2 kanjers om mij heen en honderden andere vechters in ons land.

 

Machteloos.

Ik voel me namelijk machteloos, hulpeloos. Ik ben een regelmeisje, ik ben gewend dat ik veel voor elkaar krijg. Maar nu lukt het gewoon niet en als ik beroemd was geweest, was het me wel gelukt. Dat weet ik zeker.

 

Luisteren.

Als Marco Borsato het zegt, of Frans Bauer. Doutzen Kroes of Johan Cruijff dan geloven we het met z’n allen en doen we er iets mee. Er schijnen zelfs mensen naar Geert Wilders te luisteren. Nu luisteren jullie misschien even naar mij.

 

2 kanjers.

De 2 jongens waar ik beroemd voor wil zijn, zijn Levy van 7 en Finn van 5. Twee vrolijke broers die bijna nooit klagen of jammeren. Deze heren hebben de ziekte CF (cystic fibrosis) in de volksmond taaislijmziekte. Het is een vreselijke ziekte waarbij de longen uiteindelijk vol lopen met slijm, met de dood als gevolg. Kijk even op www.ncfs.nl voor de volledige uitleg.

Finn en Levy hebben al vaker het ziekenhuis van binnen gezien dan de meesten van ons inclusief onze bezoekjes aan vrienden en familie die in het ziekenhuis liggen.

Op dit moment ligt Levy in het ziekenhuis, al 3 weken en hij moet nog minimaal 3 weken daar blijven. Zijn longinhoud is gedaald naar maar 55%. De doktoren en Levy knokken voor meer lucht. Gewoon een beetje meer zuurstof, dat is alles wat hij vraagt. En iedereen doet echt alles wat ze kunnen, behalve…

 

Europa.

Behalve…Europa. Hu??? Wat??? Hoezo???  Vertel oh beroemde Celine, vertel.

Nou vooruit, omdat jullie zo aandringen: In Amerika is een medicijn. Dit medicijn helpt mensen met CF om het taai slijm op te lossen zodat de organen er minder of zelfs geen last meer van hebben. “YESSSS probleem opgelost. Kom maar op met die vliegtuigladingen medicijnen. Kom maar, kom maar, kom maarrrrrr.” Tenminste dat dacht ik. Niet dus.

“Het wil natuurlijk niet zeggen als de mensen in Amerika er goed op reageren, dat de Europese mensen daar ook goed op reageren…dus eerst moeten de medicijn heeeeeelemaal opnieuw getest worden. En dat kost heel veel geld en heel veel tijd.” En die tijd hebben veel mensen nou juist niet.

 

Dood.

Hoe vreselijk is het voor mensen met CF en voor ouders die hun eigen kind zien sterven, om te weten dat er een medicijn is die je leven kan redden, maar de grote wateren niet over mag steken omdat het nog getest moet worden in Europa. Dit geloof je toch niet. Het is gewoon een ordinaire centen kwestie.

 

Geld.

Er zit dus maar 1 ding op…er moet geld komen. Heel veel geld. En nee, helaas ben ik niet beroemd, ik ben niet bekend, ik heb minder dan 400 facebook vrienden en 41 volgers op twitter. Maar tussen mijn 363 facebookvrienden en 41 volgers van twitter zitten veel mensen die bij radio en tv werken en zitten heel veel muziekanten, de een wat bekender dan de ander.

 

HELP.

Lieve allemaal, ik heb jullie hulp nodig. Ik wil een mega feest gaan organiseren. GROOOOOOOT. Opbrengst voor NCFS. Ik heb publiekstrekkers nodig voor optredens die…jawel…publiek aantrekken, maar ook minder bekende bands die willen optreden. Een locatie, vergunningen, vrijwilligers en ik heb publiciteit nodig. Het liefst een grote live show. Misschien wel 1 show die tegelijk op alle regionale zenders live wordt uitgezonden.

EN IK HEB GEEN GELD, ALLES MOET VANUIT JULLIE HART KOMEN.

Ik hoef niet altijd mijn zin te krijgen, echt niet. Ik ga ook vaak mee in de zin van anderen. Maar deze keer MOET ik mijn zin krijgen. Jammer voor jullie als dat gepaard gaat met zeuren, mopperen, drammen, lastig doen en bedelen, maar deze keer krijg ik mijn zin.

Image

 Levy en Finn

door

Leren

Ik kan me nog herinneren dat een leraar tegen onze klas zei, toen ik op de MAVO zat: “Later kijken jullie terug naar deze tijd als de mooiste periode van je leven”. Ik zit nog steeds te wachten op later, want dat gevoel heb ik nog steeds niet. Oh wat had ik toch een hekel aan leren.

Werkstukken maken vond ik leuk, praktijk niks mis mee, maar leren, tjonge jonge wat een ellende. Het licht uit je ogen leren en dan toch maar een 6,8 halen ofzo.

 

Middelbare school.

De mavo…ik was erg bezig met alles oneerlijk te vinden. Atheneum mocht op kamp naar Rome, Havo naar London en MAVO naar Weerterbergen “want”, zo zeiden de leraren: ”dan kunnen we jullie makkelijk op de trein naar huis zetten, die MAVO gasten spoken altijd iets uit.”

En dan heb je eigenlijk al geen zin meer. Tenminste ik niet.

Beroepsopleiding.

Nou daar dus geen problemen, veel praktijk, weinig theorie. Goed gekozen al zeg ik het zelf. Dus… volgende kopje.

Websites bouwen.

Lang geleden dacht ik: ”weet je wat… ik ga bij de NTI leren hoe ik een website moet bouwen. Thuis studie. Lachuh…het eerste hoofdstuk kwam binnen en Celine ging er voor zitten. Ja… ik heb het echt geprobeerd, echt waar. Maar de eerste 2 pagina’s waren al zo abracadabra dat ik het toen al heb opgegeven. De andere hoofdstukken die daarna nog met de post kwamen die heb ik ingeklapperd maar nooit gelezen.

Spaanse les.

2 jaar geleden wilde ik Spaans leren. Nu eigenlijk ook nog wel hoor. Maar toen ging ik op les. Geleerd van mijn websitebouw mislukking, ging ik opzoek via internet naar iemand die bij haar thuis Spaanse les gaf.  En dat klikte niet zo goed. Deze dame had in Latijns Amerika in een commune gewoond. We waren met 8 cursisten en betaalde genoeg geld, maar er was niet eens een kopje koffie of thee voor ons. Water stond op de gang.

Ik heb het 2 lessen vol gehouden en toen kon ik het niet meer opbrengen om na mijn 10 uur werken meteen door te rijden naar mijn les.

Spaanse les deel 2.

2 maanden geleden lag bij de Aldi een cd-box met Spaanse les. “Dat is handig dan kan ik in de auto leren.”  Nou zeg, wat een aanfluiting. Er zijn 2 mensen die hebben ingesproken. Een man en een vrouw. Beide spreken woorden en namen anders uit. En het zijn alleen maar op-vakantie-zinnen.

Dus op weg van Weert naar Eindhoven heb ik de CD bij Maarheeze afgezet en is ie niet meer aangegaan.

Gewoon doen.

Het liefste leer ik gewoon door het doen. Dat gaat het makkelijkste. Vandaag heb ik dan ook weer allemaal kleine dingetjes geleerd. Bijvoorbeeld waar de telefoonlijst staat op het nieuwe intranet.  We hebben sinds 2 weken een nieuw internet. Alles veranderd. En dan ben ik toch een beetje een autistje want dat vind ik moeilijk. Veranderingen op technisch gebied.

Gisteren de nieuwe iOS 7.0 geïnstalleerd op mijn ipad. Wow. Best wel effe wennen weer en dan is het makkelijk als ik op mijn werk ben. Daar zijn dan weer veel collega’s die me daar iets over kunnen leren.

En zo leer ik iedere dag weer iets bij.

door

Smaken verschillen

Niet vaak sta ik met mijn mond vol tanden, niet vaak heb ik geen antwoord terug. Gisteravond was het dan zover. Ik was zo verbaasd, misschien een beetje geschrokken, maar vooral overrompeld, dat ik niks meer wist te zeggen.

 

Eten.

Gelukkig hebben we allemaal een andere smaak. Stel je voor we vinden allemaal hetzelfde lekker om te eten. Dan was de biefstuk of forel niet meer aan te slepen. Ik ben meer van het vlees dan van de vis, maar als iemand graag vis eet dan vind ik dat helemaal prima.

 

Muziek.

Ook muziek is een smaak. Vroeger was de strijd tussen de Beatles en de Stones. Tegenwoordig ben je als tiener een Directioner of een belieber. One Direction fan of Justin Bieber fan.

Je bent een danser of een rocker, misschien wel allebei. Het is een smaak en dat is dat.

 

Kleding.

Kleding ligt ook aan de mode, veel mensen vinden bij voorbaat wat in de mode is mooi, dat ligt dan niet aan smaak, maar aan meeloperij, denk ik. Dat vind ik persoonlijk een beetje raar, je doet toch aan wat je eigen smaak en stijl is.

Deze zomer had je de overals voor vrouwen. Jumpsuits heet dat dan officieel. Voor de mensen die niet weten wat ik bedoel, dat zijn die pakjes die oorspronkelijk gemaakt zijn voor baby’s en nu ook t/m maatje XXL te koop zijn. En ze hebben meestal een pyjamaprint. Mijn smaak is het niet, maar moet ik ook eerlijk zeggen, ik heb ook wel eens een mooie gezien. Maar als vrouw zijnde moet je dan wel maatje 36/38 aan kunnen. Dus moeten ze ook geen maatje 42 maken, gewoon uit zelfbescherming vind ik.

 De mensen die mij kennen weten dat ik een mollig maatje 42 heb en zal dus ook niet in een jumpsuit te vinden zijn. Misschien vinden mensen mijn kledingstijl ook niet mooi, maar dat is ook weer een kwestie van smaak.

 

Man/Vrouw.

En gelukkig hebben we ook een andere smaak in het zoeken naar een partner. Dik, dun,  buitenlands of een blonde Nederlander. Krullen of stijl haar, dikke billen, toch liever dikke borsten of allebei. Lelijk maar grappig, knap maar serieus of natuurlijk knap en grappig. Veel geld en liever wat minder.

Je vind of Nick leuk of Simon, maar niet allebei.

 

Gisteren.

Na een leuke avond in een Salsabar in Eindhoven wandelde ik naar mijn auto. En daar kwamen ze aan…2 jongens op een scooter. Nou ja jongens, jongetjes, ik betwijfel of ze al op de scooter mogen rijden. Luidruchtig al vanaf dat ze de hoek om zoefde.

Achteraf denk ik hun smaak voor partner wel te weten. Jong meisje (zeker geen jongen), maatje 36. Lange, zo blond mogelijke, haren. Veel make-up op. Als ze naar je kijken hangt hun onderkaak een beetje naar beneden waardoor de mond openvalt. Je ziet nog niet de vraagtekens uit hun kruin naar boven vliegen. Ze praten altijd met hun vriendje mee.

Het kan zijn dat ik bevooroordeeld ben, als dat zo is spijt me dat.

Maar goed, daar kwamen ze aan, 2 jongetjes op een scooter. Ze rijden recht op me af. Ik loop gewoon, kei stoer, net of het me niks doet door. Niet mee bemoeien gewoon doorlopen. Als ze vlak bij me zijn gaan ze wat langzamer rijden. Op ongeveer 20 cm afstand rijden ze langs me en als ze naast me rijden buigt de bestuurder nog iets meer naar mij toe en roept heeeeeeel hard:

DIKKUH!!!!!!!!!!

Achteraf denk ik dan. Had ik maar dit geroepen of had ik hem maar van zijn scooter getrapt, maar ik stond daar maar. Heel eventjes…en toen ben ik weer verder gewandeld.

 

 

door

NEE

 Nee zeggen is moeilijk, tenminste voor heel veel mensen. Als je nee zegt heeft het vaak iets negatiefs.

 

De freelancer.

Sinds een jaar of 12 ben ik freelancer. Al  12 jaar heb ik moeite met nee zeggen. Gelukkig hoor ik van mijn mede freelancers dat die daar ook last van hebben. Een voorbeeldje: Na 3 jaar in dienst bij L1 ging ik (lichtelijk gedwongen) freelance voor deze omroep werken. Omdat ik bang was dat als ik 1 keer nee zou zeggen op een opdracht, ze me niet meer zouden bellen, zei ik alleen maar ja. Ook toen ik bij SBS aan de slag kon. Ik werkte dan door de week bij SBS en in het weekend bij L1.

 

Privé.

“Kun je zondag even helpen, we moeten iets versjouwen.” Tuurlijk doe ik dat, ik heb eindelijk een vrije dag, niks in de planning, heerlijk uitslapen en wat aanmodderen de hele dag. Daar heb ik me net  zo op verheugd, maar als vrienden om hulp vragen dan doe je dat. Dan zeg je geen nee. Waarom eigenlijk. Nou ja het is raar als je nee zegt en ze weten dat je de hele dag op je luie reet zit. En misschien heb ik hun hulp ook wel eens nodig, dan zeggen zij ook minder snel nee.

 

Familie.

Mijn familie betekent alles voor me, kom niet aan mijn moeder want dan moet ik even langs komen ben ik bang. Ik ga ook erg graag naar Margraten, het dorp waar ik ben opgegroeid. Het is daar zo mooi en zo stil. Ik kan daar echt genieten. Maar soms, heel soms, heb ik wel de tijd, maar echt geen zin om helemaal die kant op te rijden. Dan is nee zeggen zo moeilijk. Dat was al moeilijk toen mijn vader nog leefde maar sinds hij is overleden zeg ik geen nee meer. En hoe moeilijk vind ik het dan om nee te zeggen als ik dan ook echt niet kan.

 

Woord.

En wat is het nou voor een woord, gewoon een N een E en nog een E. Het gaat helemaal nergens over, maar kan zo veel gevolgen hebben.

“nee, ik kan niet helpen, heb vandaag een bankhangdag” : scheve gezichten

“nee, ik kan deze week niet voor jullie werken, want ik werk voor iemand anders”: minder werk

“nee, ik wil niet de vroeg dienst werken morgen, omdat er iemand ziek ik, want ik heb bezoek vanavond”: minder flexibiliteit

“nee, ik hou mijn mond niet als ik er een andere mening over heb”: pittige gesprekken

“nee, ik wil niet dat je weg gaat”: verdriet

“nee, ik snap jou keuze voor geen meter”: onenigheid

 

Ikzelf.

Ik en nee. Ik vind nee zeggen echt te moeilijk. Nou ja vond.  De laatste tijd gaat het best goed met mijn nee zeggen. Ik moet daar aan wennen, mijn omgeving ook, maar ik ben wel gewoon duidelijk. Als je “liever niet” zegt of “ja, nouww uh ik weet het nog niet”  Dat is niet duidelijk. Nee dat is gewoon duidelijk.

 

Nee kan ook best positief zijn toch?

Bijvoorbeeld: Nee, er komt geen wazige blog over ”nee” meer.

door

Koken

soepie

Vrouwen kunnen koken. Tenminste dat hebben we vroeger zo geleerd.  Toen ik nog een kleine ik was bleven de moeders thuis om voor de kinderen, het eten, de poets en de strijk te zorgen. Mijn moeder was daarin al iets anders. Ze was overdag thuis en werkte in de avonduren als verpleegster.

 

Pasta.

Mijn moeder kan koken als de beste, daar kan niemand tegen op en toch kan ik er niks van. Ik probeer het echt wel. Gelukkig kan mijn vriend goed koken en vindt hij het ook leuk om te doen. Maar, hij werkt ook gewoon overdag en als ik dan vrij heb kan ik hem natuurlijk niet ook nog laten koken. Dan ga ik dus zelf aan de slag. Meestal pasta. Het handige aan pasta is dat een groot deel al kant en klaar in het potje zit. Dan nog gehakt, courgette en champignons erbij. Klaar…en de saus kan bij alle pasta’s, penne, macaroni, spaghetti, tortellini en alle andere vormpjes die ze nog bedacht hebben.

 

Soep.

Een jaartje geleden ben ik me gaan storten op soepen maken. Heerlijk. Groenten soep, die wij vroeger altijd zondagse soep noemde, omdat…ja, we hem altijd op zondag kregen. Courgettesoep: met room en kruidenkaas. Lekker maar oh zo veel calorieën. Broccolisoep ook heel lekker. 10 maanden geleden was ik ook wel weer klaar met soepen maken. Wat een gedoe dat koken.

 

Aardappelen.

Dan hebben we nog aardappelen, groente en vleesmaaltijden. Dat moet dan ook allemaal tegelijk gaar en warm zijn, het liefst met een sausje. Aardappels schillen kan ik goed, met een dunschiller. Maar het eerste obstakel is dan al, hoeveel? Dus dan doe ik maar wat: ”Die zal er wel 3 lusten, en die 5, hmmm hoeveel honger heb ik? 3 maar over een uur misschien wel 4 aardappels. Dan de groentjes. Meestal doe ik erwten, boontjes of erwtjes en worteltjes uit blik of pot. Als ik echt uit mijn kookbol ga dan komen er verse boontjes, broccoli of spruitjes. Dan moet ik wel eerst mijn moeder bellen hoe lang dat ook weer allemaal op moet staan.

 

IJs.

Vorige week heb ik een ijsmachine gekocht. Ook leuk. Ik heb nu 2 soorten ijs gemaakt. Een vruchtenijs en een kokosmelkijs. Maar ja net als bij het pasta apparaat, de smoothiemaker, de blender en de broodbakmachine zal de ijsmachine vast ook komen te staan in het leuk-voor-2-maanden-rijtje.

 

Internet.

Gisteren had ik, na het kokosmelkijs maken, eiwit van 3 eieren over. Ergens achter in mijn hoofd wist ik dat mijn moeder daar vroeger schuimpjes van maakte.  Hoe moest dat ook al weer?

Gelukkig hebben we dan nog internet. Met de i-pad op het aanrecht aan de gang. Eiwit, poedersuiker en citroensap. Eiwit check. Poedersuiker… even door de kasten struinen,.. niks… of, wacht eens. Ergens boven in een keukenkastje staan nog 6 bakjes poedersuiker die nog bij oliebollen hoorde van oud en nieuw. Ha, wie iets bewaard die heeft wat. Nu de citroensap nog. Die heb ik echt niet, maar effe een appje naar een vriendin die langs zou komen, dus..citroensap check.

 

Buurman.

“Celine, Celine”, de buurman roept over de heg heen. “wil je vijgen uit eigen tuin? Ik heb er zoveel”.  Ons nagerecht wordt heerlijk. Kokosmelkijs, met schuimpjes en vijgen.

 

Wauw, ik word nog eens een echte kok…Not